ධනංජයගේ තාත්තා...

මේක බොහොම අපුරු කථාවක්..

උඩින් බැලුවාම පේනවා “නොසැලී ඉදිරියට යාම“ තුලින් ජීවිතේ සාර්ථක කරගන්න ආදර්ශයක්..

ඒක සාමාන්‍ය අදහස නේ..

හැබැයි ඊට යටින් මෙහි නොකියවුනු..

බලන අහස එ පාරට ගම්‍ය නොවන කථාව මට කියන්න හිතුනා...

ඇත්තටම මේ විඩියෝ ක්ලිප් එක බැලුවාම මට දැනුන දේ...

https://www.facebook.com/tvkirilli/videos/660948727380271/?theater

--------------------------------------------------------------

ධනංජය හෙට්ටිආරච්චි උත්සහාවන්ත දරුවෙක්..

එයා ගියේ සාන්ත තෝමස් කියන ඉස්කෝලෙට...

එයාට යාළුවෝ ගොඩක් හිටියා..

එයා හරි සෙල්ලක්කාරයි..

එයාගේ යාළුවොත් ඒ වගේමයි...

ඉගෙන ගන්න වැඩි උනන්දුවක් නැහැ..

එයයි එයාගේ වටේ හිටපු යාළුවොයි..

මෙයාව ගොඩ් සැරයක් පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට අරගන තියනවා..

එයා අපොස උපෙළ එකපාරක් අසමත් වෙනවා...

හැබැයි එයා උත්සහාය අතාරින්නේ නැහැ...

තව සැරයක් කරනවා..

ඒ අතර එයාගේ යාළුවෝ..

ලංකාවේ විභාග කිරිල්ල අතෑරලා..

ලන්ඩන් විභාග කරනවා...

සමහරක් යාළුවෝ...

පිටරට ඉගෙනගන්න යනවා...

(එයාලත් එහේ ගිහින් ඉගෙනගෙන ඇවිත් මේයා වගේ දේශණ කරනවද දන්නෑ ඉතිං)

මෙයාට ඒ මොකක්වත් හරි යන්නේ නැහැ..

මෙයා ආයිත් කරනවා..

ඒත් හරියන්නේ නැහැ..

පස්සේ මෙයා ගෙදරට වෙලා ටීවී බල බල ඉන්නකොට..

මෙයාලාගේ තාත්තා එනවා...

එයා මෙයාට යෝජනාවක් කරනවා...

“සිමා“ කරන්න කියලා...

ගෙදර නිකං ඉන්න එකේ මෙයා ඒකට කැමති වෙනවා...

හැබැයි ඉතිං මෙයාට ඒක හරියන්නෙත් නැහැ...

විභාගෙට යනවා...

අසමත් වෙනවා...

විභාගෙට යනවා..

අසමත් වෙනවා...

විභාගෙට යනවා..

අසමත් වෙනවා...

අන්තිමට බැරිම තැන මෙයා ගෙදරට වෙලා ඉන්නවා...

ඔහොම අන්න දවසක මෙයාගේ අම්මා..

මෙයාගේ කාමරේට එනවා...

ඇවිල්ලා අහනවා...

පුතා ඔයා විභාග පාස් වෙන්න උත්සහා කලානේ..

හරි ගියේ නැහැ නේ..

අපි වෙන වැඩක් කරමු...

අපි නැටුම් පුරුදු වෙමු...

ඉතිං මෙයාට හරි ජොලියක් යනවා..

නැටුම් පන්ති මරු නේ...

ඔන්න ඉතිං මෙයා අම්මත් එක්ක නැටුම් පන්තියට බැදෙන්න යනවා...

නැටුම් පන්තියට ඇතුල් වෙනකොටම..

නැටුම් පන්තියේ ටීචර් මෙයාව දැක්ක ගමන්...

සිදුහත් කුමාරයා දැකලා කරපු උදාන වාක්‍ය වගේ..

උදාන වාක්‍යක් කියනවා...

එයාට කව්රුත් මීට කලින් එහෙම කියලා නැහැ...

ඒක එයාගේ ජිවිතේ වෙනස් කරනවා...

එයා නැටුම් පටන් ගන්නවා...

එක එක වර්ගේ නැටුම්...

එයාගේ ජීවිතේ නැටුම් වෙනවා...

එයා ජීවිතේ ඉලක්කයක් හදාගන්නවා එයා..

“බොල් රෑම්“ ඩාන්සර් කෙනෙක් වෙනවා කියලා...

මාස අටක් කරනවා

කරලා එයා විසිටින් කාඩ් එකකුත් ගහනවා..

එයා “පොපෙෂනල් ඩාන්සර්“ කෙනෙක් කියලා...

නොමිලේ නටන...

ඔහොම යනකොට තාත්තා ආයිත් මෙයාගේ කාමරේට එනවා..

ඇවිත් මෙයා එකදිගට නටන එක ගැන ඇප්රිෂියේට් කරනවා...

තාත්තාගේ බලාපපොරොත්තු ඉටුනොවුනත්..

තාත්තා අහනවා..

ඔයා කැමතිද දැන් වැඩ කරන්න කියලා...

එයා හිතනවා තාත්තා එයාගේ සම්බන්ධතා යොදාගෙන...

ලොකු ආයතනයක..

ලොක්කෙක් ගාව වැඩ කරන්න අවස්ථාව බලාදෙයි කියලා...

ගෑණු ලොක්කියෙක් ගැන මෙයි හීන මවනවා...

.

.

.

.

.

.

ඔය වගේ තව තව දේවල් වෙනවා...

කොහොම හරි අවසානයේ..

මෙයා ලොකු ජාත්‍යන්තර තරඟයක් ජයග්‍රහණය කරනවා..

කරලා ඇමරිකාවට යනවා..

තෑගි ගන්න...

ඒ ගියාම එයාට වතුර බොන්න ගිහින් පොඩි කේස් එකක් වෙනවා...

අන්න එතකොට එයාට තේරෙනවා..

අපේ රටේ වගේ නෙමෙයි..

ඒ රටේ වතුර වර්ග දෙකක් තියනවා කියලා..

(අපේ රටේ එහෙම තිබ්බා මීට අවුරුදු ගානට කලින් නම්, හෝටලයක් ඇතුලට ගිහින් ජෝගුග්ව කිසි බයක් සැකක් නැතිව ජෝග්ගුව උගුරට හලාගන්න... “මිනරල්“ වෝටර් කාරයෝ ඒකත් නැති කලා. ඒත් මෙයාට ඒක දැනේනේ නැහැ... මොද එයා එදා ඉඳලා දැක්කේ එක වතුර් විතරයි නේ)

ඔය ඔක්කොම කරලා..

වෙනස් මනුස්සයෙක් වෙලා ලංකාවට ඇවිත්..

අපිට අපේ ඇතුලේ තියන “ශක්තිය“ ගැන දේශණ පවත්වනවා...

ධනංජය හොඳ මනුස්සයෙක්...

එයා වාසනාවන්ත මනුස්සයෙක්...

එකක් අසමත් වෙනකොට එකක් කරන්න තරම්..

සල්ලි වියදම් කරන්න තරම් සල්ලි තියන තාත්තා කෙනෙක්ගේ පුතෙක...

මේක අහලා ධනංජය වගේ වෙන්න යන්න එපා...

අපිට තියෙන්නේ එකම එක අවස්ථාවයි..

ඒ මේ රටේ තාමත් “නිදහස්“ කියලා...

පනහට පනහා විකුනන අධ්‍යාපනය...

ඒ නිසා බෙල්ල කඩාගෙන හරි ඉගෙනගනිල්ලා....

එක් අසමත් වෙනකොට තව එකකට යවන්න අපේ තාත්තලට සල්ලි නැහැ...

ඒ නිසා පළවෙනි එකෙන් ගොඩදාගන්න බලපල්ලා...

මොකද..?

ධනංජයගේ තාත්තා වගේ නෙමෙයි..

අපේ තාත්තා....

හෑන්ඩ් ටු හෑන්ඩ්... (අත සම්බන්ධ ගණුදෙනුවකි)

 

 

කෝ නිම්මි ඕක අල්ලන්න මම දාන්න...

මොකක්ද අනේ..

අත අනේ අත...

මම බැලුව මොකක්ද කියලා..

මොකක්ද මේ..

අද කාන්තා දිනේ නේ..

අපේ සංගමෙන් කාන්තා දිනේ වෙනුවෙන් රබර් පටි ගැහැවුවා..

අතේ බඳින්න...
ඔව් දකුනතේ බඳින්න...
මොකක්ද මේ ලියලා තියෙන්නේ....
මොනවා ලියලා තිබ්බත් මම කැමති මේ පාටට....
ලස්සනයි අනේ....
රෝසයි... ලා නිලුයි....

මේ සංවාදය අහගෙන හිටපු මටත් මේකට හොට දාන්න හිතුනා....

කෝ මිස් අපිට නැත්ද රබර් පටි අතේ දාන්න...

එහෙම කොහොමද අද කාන්තා දිනේ මිසක් පිරිමින්ගේ දිනේ නෙමෙයි නේ..

එතකොට කාන්තා දිනේ බලපාන්නේ කාන්තාවන්ට විතරද..

ඔව් ඇයි එක වැරදිද..

අපි අද හවස කාන්තාවන් දෙනුවත් කිරීමේ වැඩසටහනක් කරනවා...

මොනවා සම්බන්ධයෙන්ද...

ගෘහස්ත හිංසනය සහ ලිංගික අපයෝජනය සම්බන්දයෙන්...

මරු ඈ....

 

(හිටුකෝ හෙට වෙනකම්... තොපිට තියෙන්නේ එක දවසයිනේ.. .අනිත් දවස් 364 ම අයිති අපිටනේ)

(සත්‍ය සිද්ධියක් ඇසුරින්...)

 

විචාරයක් ලියනවද නැද්ද කියලා මේ කල්පනා කලේ..... එක්කෝ නොලියා ඉන්නවා කියලා හිතුවා... මොකද  හැමදාම අපි ගෑණුන්ගේ ආකල්ප ගැන සාකච්ඡා කරන කොට උන් කියන්නේ “උඹලා අපිට නැගිටින්න දෙන්නේ නැහැ“ එක්කෝ “අපේ ගමනට අකුල් හෙළනවා“ කියලා.... මේ සංවාදය ගැන මට දැනුන දේ නම් බොහොමයි... ඒවා එක්කවත් නොකියා මම කැමතියි අපේ සහෘදයන්ට මේ ගැන කථා කරන්න ඉඩ දීලා මේක පොස්ට් කරන්න....

අපි බලමු.....

එහෙම නොවුනොත් අපි ආයෙත් ඒ ගැන කථා කරමු....

ඇතුවත් බැරි.. නැතුවත් බැරි.. ගෑණු

මට අවුරුදු ගානතට කලින් අපි සමරැපොත් පාවිච්චි කරන කාලේ මගේ යාළුවෙක් මගේ සමරැ පොතේ ලියපු කවියක් මතක් උනා.... 

“ලෝකය උලා කා මුදෙන් දිප බීපු...

ගැහැණිය උගුලක්ය මහබඹු අටවාපු..“

ඇත්තටම ජීවිතේ වෙන.. වෙච්ච බොහෝ දේවල් දකින කොට තාමත් හිතෙන්නේ මේ කථාව පරම සත්‍යක් කියලා... මේ ලියන කිසිම දෙයන් සමික්ෂණයක් හෝ අන්තර්ජාතික ප්‍රමිතියකට කරමු සංඝණනයක දත්ත නෙමෙයි.. ඒක නිසා කිසි කෙනෙක් තර්ක කරන්න එපා මේ දේවල් ගැන නිශ්චිත නිගමනටන්ට ආවේ කොහොම ද කියන එක... ඒත් මේ මට හිතෙන හැටි....

අපි ලෝකෙට ඉපදුනේ ගැහැණියෙක් නිසා... හැබැයි අමතක කරන්න එපා ඒ ඉපදීමේ එක් කොටසක පිරිමියෙක් ඉන්නාව කියන එක.... අම්මා මම ඉපදෙන මොහොතේ වින්ඳ වේදනාව කිසිම දේකට සම කරන්න බැහැ වගේම මුලු ජීවිතේ කාලේ පුරාම මාව හදන්න වඩන්න උගන්නන්න මගේ තාත්තත් ඒ වගේම දුක් වින්ඳා.... 

නමුත් අම්මා ව දැක්ක පුතෙක් වගේම තාත්තට තේරුම් ගන්න බැරි උන අම්මාවත් මම දැක්කා... සමහර විට අද මේ මම දකින දේ එදා තාත්ත දැක්ක දේ වෙන්න පුලුවන්.... ජීවිතේ කාලයක් ලඟ හිටිය නංගිව තේරුම් ගන්න බැරි විම තුල.... අවුරුදු ගානක් එකට ඉන්න බිරිඳව තේරුම් ගන්න බැරි වීම තුල, ලොකේ කොයි තරම් දියුණ තාක්ෂණයයක් තිබුනත් තාමත් ගැහැණිය තේරුම් ගන්න පුලුවන් ක්‍රමයක් බිහිවෙලා නැද්දෝ කියලා හිත කියනවා...

ඒ තරමටම ගෑණු සංකීර්ණයි... 

ඉහේ තියන කෙස් ගානට ගෑණු ආශ්‍රය කරලා තිබුනත් කවදාවත් උන් බලාපොරොත්තු වෙන දේ, හිතන දේ තේරුම් ගන්න ලැබෙන්නේ නැහැ....කරැමෙට වගේ මම හැමදාම කරගැහැව්වේ ප්‍රශ්ණ... පලවෙනි ප්‍රථම ප්‍රේමය... පාසැල් කාලේ දී... කෙල්ලගේ තාත්තා දාලා ගිහින්.. අම්මා විතරයි... අම්මාගේ හිතවතෙක් ගෙදර යනවා එනවා...  පැහෙන්න කලින් ඉදිච්ච මේ කෙල්ලගේ තිබ්බේ මහ මෝරපු අදහස්.. අද කල්පනා කරනකොට ඒ කාලේ සිද්ධ දේ ගැන මටම ලැජ්ජයි.... මගේ හිතේ තිබ්බ දම්මි සුගත් ප්‍රේමයෙන් එහා ගිය ප්‍රේමයක් හොයාගෙන එයා ගියා.... හැබැයි අදටත් හිතලා විඳින්න පුලුවන් එක මතකයක් තියනවා... මේ දැරිවිගේ උපන් දිනේ දවසේ.. එදා දහම්පාසැල් ශාසනාරක්ෂක මණ්ඩල තරඟ... මට තාමත් මතකයි එදා දවසේ වියදමට අම්මා මගේ අතේ තියපු රුපියල් විස්සෙන් දාහතයි පනහක් වියදම් කරලා පුංචි මුද්දක් ගත්තා... තට්ටු තුනේ බුදු මැදුරේ උඩම තට්ටුවේ ගල් බැම්මට හේත්තු වෙලා සුභ උපන් දිනයක් කියලා මුද්ද ගල් බැම්ම උඩින් තිබ්බේ අතින් අල්ලලා මුද්ද දාන්න තියන ලැජ්ජාවටම එහෙමත් නැත්නම් නපුන්මක කමටද කියලා තාමත් හිතා ගන්න බැරි උනත් කෙල්ල හිතුවේ වෙන විදියකට... වැඩි කාලයක් නොහිට කෙල්ල වෙන කොල්ලෙක් එක්ක ගියා....

ඊට පස්සේ තනියට හිටියේ කෙල්ලගේ යාළුවා.... පණිවිඩ එහාට මෙහාට අරගෙන ගිහින්ම කෙල්ලට මගේ ගැන ආදරයක් ඇති වෙලා කියලා මුලින්ම කියන්න තරම් කෙල්ල එඩිතර උනා... නිකං හම්බෙන ආදරේ අහක දාන්නේ මොකටද.. මමත් ඔන්නොහේ කැමති උනා... හැබැයි කෙල්ලත් ප්‍රශ්ණ පත්තරයක්... තාත්තා නැතිවෙලා... අම්මා වෙන මගුලක පැටලිලා... හැබැයි බොහොම විවෘත කෙල්ල... කියන්න තියන දේ මුණට කියන ජාතියේ කෙල්ලෙක්.... කොහොමෙන් කොහොමන් හරි අවුරුදු දෙක තුනක් අදගෙන ගියත් හිරියට අහසයි පොළවයි වගේ... මම ප්‍රංශ කථා කරන කොට කෙල්ල කථා කරන්නේ ජර්මන්... ජපන් කථා කරනකොට කෙල්ල කථා කරන්නේ උර්දු... මෙලේ මගුලක් තෙරේන්නේ නැහැ.... ඒ කෙල්ලත් වැඩි කාලයක් හිටියේ නැතිවම නොකියමා සමුගත්තා...

ඔන්න ඔහොම පටන් ගත්ත මගේ ආදර කථා වස්තුව අවසානේ කසාදෙන් කෙලවර වෙයි කියලා හිතුවත් එතනිනැ නැවතුනෙත් නැහැ... මොන කරුමෙකට හෝ වාසනාවකට ඇති හැඩක් වැඩක් නැති මට කෙල්ලන්ගෙන් නම් ගැලවිල්ලක් තිබ්බේ නැහැ... හැබැයි හමුබඋන හැම කෙල්ලගෙම පොදු සාධකයක් තිබුනා... ඒ තාත්තා එක්කෝ මිය ගිහින්... එහෙමත් නැත්නම් දාලා ගිහින්.... ඒක හොඳට වගේම නොහොඳටත් බලපාපු සාධකයක් උනා....

කොහොම නමුත් මම කියගෙන ආපු කථාව දිගටම කිව්වොත් හිතෙන්නේ මම ජීවිතේ ලබපු අත්දැකීම් එක්ක මම හිතන්නේ ගෑණු කියන්නේ මහ සංකීර්ණ නොතේරෙන චරිත විදයට... මේක පොදු මතය නොවෙන්න පුලුවන් නමුත් මේ මට හිතෙන හැටි... කවදාවත් දෙය්ක ගැන කෙලින් කථා කරන්නේ නැහැ... පැහැදිලිව කියන්නේ නැහැ... සමහර දේවල් ගැන අහන කොට දැනෙන්නේ.. “මට ඒක ඕනේ... හැබැයි එපා“ කියන හැඟිමක්.. කොච්චර ආදරෙන් බැඳිලා හිටියත් හිතේ තියන දේ තේරුම් ගන්න පුලුවන් තරම් ශත්කියන අපි කාටවත් නැහැ... හැබැයි අපි සමහර වෙලාවට කාලයක් අශ්‍රය කරන කොට යම් යම් දේ තෙරුම් ගන්න පුලුවන් උනත් හැමදේම තේරුම් ගන්න හැකියාවක් නැහැ.... උදාහරණයක් විදියට කැමති පාට කැමති කෑම අඳින්න කැමති ඇඳුම් වගේ දේවල් තේරුම් ගන්න පුලුවන් උනට කෙලින් නොකිව්වෙත් සමහර දේවල් ගැන තේරුම් ගන්න අවුරුදු ගානක් ගියත් බැහැ.... උදාහරණයක් විදියට.....? අනේ මන්දා ඒවා උදාහරණ කියලා පැහැදිලි කරන්න තරම් වත් තේරුම් ගන්න බැහැ... නමුත් සමහර දේවල් වලදී නොකියන බොහෝ දේ හිතේ තියාගෙන ඉන්නවා..... 

ඇයි ගෑණු සංකීර්ණයි කියලා හිතෙන්නේ කියලා ලියන්න ගත්තට ලියන්නේ කොහොමද කියලා නොහිතෙන තරමටම සංකීර්ණයි...... හැබැයි ඒ සංකීර්ණතාවය ගැන බොහෝ පිරිමි දන්නවා.... මුල කාලේ ඒ ගැන ලොකුවට හිතුවට පසුකාලීනව ඔවුන් විවිධ ක්‍රම හොයාගනන්නවා ඒ සංකීර්ණ බව නැති කරගන්න....

එකක් තමයි නෑසු කන්ව විසීම....මගේ බිරිඳ ඇතුලු බොහෝ කාන්තා පාර්ශවය කියවන්න ගත්තාම කෙලවරක් නැහැ..... කියනවනවා කියනවා ඉවරයක් නැහැ.... ඔය කියවිල්ල අපි කියන ආදරේ කරන කලේ බොහොම සුන්දර උනාට කසාද බැඳලා ආදරේ කරන කාලෙදී නම් මහා වදයක් කියලා හිතෙනවා.... සමහර වෙලාවට අහගෙන ඉන්නවා වගේ ඉන්නවා....අන්තිමේ දෙන්න තියෙන්නේ එකම උත්තරයයි... ඒ “හා“ කියන එක විතරයි.... අර කියවපු ඔක්කොටම අවසානේ තියන එකම උත්තරේ “හා“.....

අනෙක් සිද්ධාන්තේ තමයි නිහඬව සිටීම.... මොන චෝදනාව ගෙනවත්... මොන ප්‍රශ්නේ කථා කලත් නිහඬව ඉන්නතාක් ගැහැණියක් එක්ක සතුටින් ඉන්න පුලුවන්... හැබැයි යමකට එරෙහි උනොත් ඒ මොහොතේ අඩලා දොඩලා ඇයි නිහඬ වෙන්න පුලුවන්... හැබැයි ජීවිතේ යම් දවසක ඒකට වන්දි ගෙවන්න වෙනවා.. එදාට ඒ සිද්ධිය මතක් කරලා දීලා තමයි ගෑණු කථා කරන්නේ.... ඒ නිසා හැකි තාක් දුරට නිහඬ වීම ගැහැණියක් තේරුම් ගැනීමේ එක් කාරණයක්....

අනෙක් කාරනේ තමයි නොදැක්කා වගේ ඉන්න එක....දකින සමහර දේවල් පෙන්නන් ගියෝත් කවදාවත් ගැහැණියක් සතුටු කරන්න ලැබෙන්නේ නැහැ... සමහර වෙලාවට අපි දකින දේ කෙලින් නොකියා ඇයි බලාපොරොත්තු වෙන උත්තර දෙන එක ඇඟට ගුණයි... සමහර වෙලාවට ගෑණු මෙලෝ රහක් නැති ඇඳුමක් එක්කෝ මේක්අප් එකක් දාගෙන ඇවිත් අහනවා මේක කොහොමද කියලා... හැබැයි වැරදිලාවත්. ඒ ගැන දැනෙන ඇතත් කිව්වොත් මුලු ජීවිත කාලේම ඒ ගැන මතක තියාගෙන ඉන්නවා... ඒ නිසා නොදැක්ක ගානට ඉන්න එකත් එක්තරා උපක්‍රමයක්....

තව එක එක ක්‍රමවේදයන් තියනවා.. ඒවා ඔක්කොම මෙතන කිව්වොත් මේවා බලන ගෑණු උදවියගේ පිරිමි උදවිය ගෙන ගැලවිල්ලක් ලැබෙන එකක් නැහැ ඔක්කොම රහස් එළි කලා කියලා....

හැබැයි මේ ලිව්වේ මට දැනෙන විදිය.. වෙනස් විදියට දැනෙන අයත් ඇති.... මොකද අපි කන්නේ එකම හැළියේ නෙමෙයි නේ....

කොච්චර සංකීර්ණද කියනවානම් ලියලා ඉවරවෙලා බලන කොට පොස්ට් එක පවා මහ අච්චාරු විදියටයි මටත් පේන්නේ... ඒත් ඒ ඇත්තම විදිය නිසා වෙනස් නොකර මෙහෙම්ම තියන්න හිතුවා....

අන්තිමේ කථාවක් කියන්නම්....

“ගෑණු කවදාවත් තමන්ගේ ජීවීතේට වෙන දෙයක් අමතක කරන්නේ නැහැ... කොච්චර ආදරේ කලත්... කොයිතරම් දේ කලත්.. ජීවිතේ එකමෙක දවසක් හරි ගෑණියෙක් රිද්දුවොත්... කවදා හරි දවසක ඒකට විඳවනන් වෙනවා.... මුලු ජීවිත කාලෙම ආදරේ කරත්... වරදිලාවත් ඇල්පෙනෙත්ති තුඩකින් ඇන්නොත්.... කවදා හරි ඇණයක් ඔබට වදිනවා.....“

~ සංවාදයට ඉඩ ~

සමතැන

අපි බොහෝ දෙනා අයිතිවාසිකම් ගැන කථාකරනවා...හැබැයි යුතුකම් සහ වගකීම් ගැන කථාකරන්නේ හරිම අඩුවෙන්... අයිතිවාසිකම් ලබාගන්න සටන් කරනවා... ගුරැවරැ පඩි වැඩි කරගන්න සටන් කරනවා... දොස්තරලා කාමර වලට සටන් කරනවා... මහාචාර්යවරැ දීමනාවට සටන් කරනවා....ඔය වාගේ සටන් නම් හැමතැනම... හැබැයි අද කියන්න යන්නේ ඔය සටන් ගැන නමෙයි... කාන්තා අයිතිවාසිකම් ගැන පුංචි කථාවක්....

මේක සිද්ධ වුනේ ලිප්ටන් වට රවුමෙදී.. ලිප්ටන් වටරවුම අපි කාගේත් දුක්ගන්නාරාළ වගේ.... බොහෝ දේ කියන්න අපි රැස්වෙන්නේ ලිප්ටන් වට රවුමටනේ... 

එක්තරා කානතා අයිතිවාසිකම් සංවිධානෙක නෝනල ටිකකටත් ඕනි උනා කාන්තා අයිතිවාසිකම් ගැන උද්ඝෝෂණයක් කරන්න... ප්‍රධාන පාඨය වුනේ "කාන්තාවට සමතැන" කියන එක.. දන්නවනේ ඔය කාන්තා අයිතිවාසිකම් ගැන කථාකරන බොහෝ නෝනලා... ‍එයාලා ඉන්නේ කොන්ඩෙ කණගාවට කපලා.. අර කුර්තා කියන ජාතියේ ඇඳුම ඇඳලා... අවුකණ්නාඩි එහෙම දාගෙනනේ.. අපේ හාදයෙකුටත් මේකට ආරාධනාවක් ලැබිලා තිබුනා... ඉතින් මිනිහත් කියපු වෙලාවට වඩා පැයක් විතර ප්‍රමාද වෙලා ගිහින් තියනවා වට රවුමට.... යනකොටත් නෝනලා කට්ටිය බොහොම අපුරැවට ලෑස්තිවෙලා එහෙම බලාගෙන ඉන්නවළු... අපේ හාදයත් ඔතනට ගිහින් වට පිට බැලුවළු.. තාම පටන්ගන්න පාටක් නැහැ... බැනර් ටිකත් ඔතපු විදියම...

අපේ හාදයා මේකේ ප්‍රධාන සංවිධායක නෝනට කිට්ටු කලාළු..

මොකද මැඩම් වැඩේ පමන් ගන්නේ නැද්ද ?

අනේ පටන් ගන්න ඔනේ මෙයා... 

ඒත් බලන්නකෝ මේ බැනර් ටික දාගන්න කොල්ලෙක් හොයාගන්න නැහැ නේ....

නෝනා ඇඟට නොදැනී කිව්වලු......