ජීවිතය හැරී බලමි - හයවැනි පැටළුම

මේ ලොකේ අමාරුම කාරනේ ජිවිතේ අකුරු කරන එක....
හිමිවෙච්ච ආදෙර්ට වැඩිය අහිමි උන ආදරේ ජීවිතේට වද දෙනවා...
හිමි වෙච්ච ආදරේ ගේන පීඩනය...
අහිමි ආදරේ අහිමි වීම ගැන දුක් වේදනා වැඩි කරනවා...
සමහර විට ඒක...
“එයා හිටියා නම් මෙහෙම වෙන එකක් නැහැ වගේ හැඟීමක්“
ආදරේ හැමදාමත් ගුප්තයි...
විවිධයි.. විෂමයි....
අපි හැමදාම අතරමං වෙන්නේ නොලැබිච්ච ආදරේ ලැබුන දේත් එක්ක සංසන්දනය කරන්න ගියාම... අවුරුදු දෙකකට වැඩි කාලයක් පුරාවට නොලැබුනු ආදරේ ගැන කථා කරන හැම මොහොතකම ලැබුනු ආදරේ ජීවිතේ අතරමං වෙනවා...
ඒ නිසාමයි මේ ගැන කථා නොකරන්න හිතුවේ...
ඒත් ආරම්භයක් ඇතොත් අවසානයක් දැකිය යුතුමයි....
ඒ නිසාමයි නැවතත් “ජීවිතය හැරී බලමි“ කථාවේ තවත් කොටසක් ලියන්න හිතුවේ.... අපි පටන් ගත්තේ මෙතැනින්.... ජීවිතේ හැරී බලමි 1 , 2, 3, 4, 5
                                                 -----------------------------------
“අනු“ ඈතට ඈතට යනවා දැක්කා.... ඇස් දෙක බොඳකර ගෙන මුන පුරා ගලන වැහි වතුර අතරින්..... ඈතට ඈතට යන්න යන්න බොඳ වෙලා යන “අනූ“ දිහා මම බලාගෙන හිටියා....
“ඒයි වරෙන් යන්න“.... සුදු අක්කාගේ මහත්තයා......
ඒ ආරාධනාව පයිසෙකට මායිම් නොකර වේගෙන් ඇදිලා ආපු බස් එකට අතදැම්මා....
සුපුරුදු නවාතැන.....
ජානක මහත්තයා මොකද මේ ලේ හැමතැනම......
කාණුවක වැටුනා බං....
ගල් කාලයි..බියර් එකයි..... කඩල ඩෙවල් එකයි......
ඇස් දෙක බර වෙන කොට ඇස් කෙවෙනි අතරින් කඳුළු බේරුනේ අද “අනු“ ව දකින අවසාන දවස කියලා හිත පිළිගත්ත හින්දා.....
අනිවාර්යෙන්ම “අනු“ හෙට ඉඳලා වැඩට එන්නේ නැහැ......

මල්ලි යා..... තව ගල් කාලක්.......
මුලු ලොකේම කැරකෙන කොට හිත එක තැනක නතර වෙලා.... “අනූ“...... ජීවිතේ පුරාවට දැනුන ආදරේ..... වින්ඳ ආදරේ....
හැමදාම මතක් වෙන සුවඳ ආදරේ......
                                              ------------------------------------------
මම හැමදාම උදේ බත්තරමුල්ලේ අයිටීඑන් හංදියට වෙලා බලාගෙන හිටියේ එක සැරයක් මුන දැකගන්න.....
ඒත් “අනූ“ කවදාවත් අවේ නැහැ... හැමදාම උදේට වැඩය යන්න කලින් බත්තරමුල්ලේ අයිටීඑන් හංදියට යන එක මගේ දිනචරියාවක් බවට පත්උනා.....
කාලේ ගෙවිලා යනවා....
හැමදාමත් වගේ බලාගෙන හිටියා මගේ “අනූ“ එයි කියලා....
 එත්... ඒත්....
එයා කවදාවත් අවේ නැහැ.....

මිස්ටර් ජානක.. මේ වැඩේ කරන්න බැහැ...
බලන්න මේ මාසේට ඔයා දවස් 23 ක් හාෆ්ඩේ... කොහේමද මෙහෙම වැඩ කරන්නේ......
තමන්ගේ පෞද්ගිලක ජීවිතෙයි රස්සාවයි පටගලන්න එපා ජානක....
රස්සවාට මුල් තැන දෙන්න...
දන්නවා නේ රස්සවා නැති උනොත් ජීවිතයක් නැහැ......

මට මේ උලව්වෙන් වැඩක් නැහැ මාලි මිස්....
මගෙ ජීවිතේ නැතිවෙලා ඉවරයි....
අපි හීන මැව්වේ එකට.... එකම හීනෙක ජීවත්වෙන්න....
සමාවෙන්න මාලි මිස්....
“අනූ“ නැතිව ජීවිතයක් ගැන හිතන්න බැහැ මට....

ජානක... තරුණ කාලේ ආදරේ ඔහොම තමයි ළමයෝ... ලංවෙනවා... ඈත් වෙනවා.... ඒ හැටි.... එහෙම තියලා ජීවිතේ වරද්දගන්න එපා.....
මම මෙච්චරවත් ඔයා ගැන වද වෙන්නේ මමත් තරුණ කාලේ ආදරේ කරලා තියන නිසා... ඔයාගේ වේදනාව මට දැනෙන නිසා.....
ඒත් ජානක රස්සාවයි ජීවිතෙය් පටලගන්න එපා...
මේ ඔයාට දෙන අනිත්ම අවවාදේ......
                                                      --------------------------------------
කාලය කියන්නේ හැම දේටම හොඳම විසඳුම... එත් මගේ ජීවිතේට ඇර...... හැමදාමත් වගේ මම උදේ පාන්දර ජයවඩනගම හන්දියට ගියේ “අනූ“ එයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.... හැමදාම.. හැම උදේම.....
ඒත් “අනූ“ ආවේ නැහැ.. කවදාවත්......

නැවතිච්ච ජීවිතෙන් ගලා යාමක් හොයන්න තරම් මම මෝඩයෙක් අනේ නැහැ.... ඒ වෙනකොට හදවත හැර අනිත් චලනය වෙන හැම දෙයක්ම නැවතිලා තිබුනේ... අතරමං වෙච්ච හීන අතරේ බොඳු උන බලාපොරොත්තු ජීවිතේ ජීවත කරවයි කියපලා මම හීනෙකින් වත් හිතුවේ නැහැ... බොඳ වෙච්ච හීන කටු අතරේ හිර කරගත්ත ඇස්.. වැහෙන වාරයක් පාසා දැනුනේ මහ කටුක වේදනාවක්... ඒත් ඒ වේදනාවට මම ආදරේ කලා....
ඇඟිලි හිල් කරපු ඉඳිකටු තුඩු වලින් ලිව්වේ අනුගේ ආදරේ අකුරු...
සුදු පාට කොල රතු වෙනකම්ම අනු ගේ ආදරේ අකුරු කලා...

මේ දේ කරන්න බැහැ ජානක...
ඔයාට තීරණයක් ගන්න වෙනවා....
මේ විදයට මට මේක පාලනය කරන්න බැහැ...
එක්කෝ ඔයා හැමදේම අමතක කරලා වැඩ කරන්න ඕනේ...
නැත්තන් අකමැත්තනේ උන්ත ඔයාව අස්කරන්න මට සිද්ධ වෙනවා...
උඹ හිතන්නේ මේ රස්සාවට මම ආදරෙයි කියලාද...
පිස්සෙක් ගෙන් ජීවිතේ හොයන්න හදන්න එපා...
මටග් ජීවිතේට වටිනාකමක් නැති මට...
මේ රස්සාව කොච්චර වටිනවා නියලාද උඹලා හිතන්නේ...
මම දන්නවා...
උඹලට අනුව මම පිස්සෙක්...
මම පිස්සෙක් විදයටම ඉන්නම්....

දෙයියන්ගේ නාමෙට මට ජීවිතේ කියලා දෙන්න හදන්න එපා....

උන්ට රස්සාව තියාගන්න කියලා මම පාරට බැස්සා...

ඇතුවත් බැරි.. නැතුවත් බැරි.. ගෑණු

මට අවුරුදු ගානතට කලින් අපි සමරැපොත් පාවිච්චි කරන කාලේ මගේ යාළුවෙක් මගේ සමරැ පොතේ ලියපු කවියක් මතක් උනා.... 

“ලෝකය උලා කා මුදෙන් දිප බීපු...

ගැහැණිය උගුලක්ය මහබඹු අටවාපු..“

ඇත්තටම ජීවිතේ වෙන.. වෙච්ච බොහෝ දේවල් දකින කොට තාමත් හිතෙන්නේ මේ කථාව පරම සත්‍යක් කියලා... මේ ලියන කිසිම දෙයන් සමික්ෂණයක් හෝ අන්තර්ජාතික ප්‍රමිතියකට කරමු සංඝණනයක දත්ත නෙමෙයි.. ඒක නිසා කිසි කෙනෙක් තර්ක කරන්න එපා මේ දේවල් ගැන නිශ්චිත නිගමනටන්ට ආවේ කොහොම ද කියන එක... ඒත් මේ මට හිතෙන හැටි....

අපි ලෝකෙට ඉපදුනේ ගැහැණියෙක් නිසා... හැබැයි අමතක කරන්න එපා ඒ ඉපදීමේ එක් කොටසක පිරිමියෙක් ඉන්නාව කියන එක.... අම්මා මම ඉපදෙන මොහොතේ වින්ඳ වේදනාව කිසිම දේකට සම කරන්න බැහැ වගේම මුලු ජීවිතේ කාලේ පුරාම මාව හදන්න වඩන්න උගන්නන්න මගේ තාත්තත් ඒ වගේම දුක් වින්ඳා.... 

නමුත් අම්මා ව දැක්ක පුතෙක් වගේම තාත්තට තේරුම් ගන්න බැරි උන අම්මාවත් මම දැක්කා... සමහර විට අද මේ මම දකින දේ එදා තාත්ත දැක්ක දේ වෙන්න පුලුවන්.... ජීවිතේ කාලයක් ලඟ හිටිය නංගිව තේරුම් ගන්න බැරි විම තුල.... අවුරුදු ගානක් එකට ඉන්න බිරිඳව තේරුම් ගන්න බැරි වීම තුල, ලොකේ කොයි තරම් දියුණ තාක්ෂණයයක් තිබුනත් තාමත් ගැහැණිය තේරුම් ගන්න පුලුවන් ක්‍රමයක් බිහිවෙලා නැද්දෝ කියලා හිත කියනවා...

ඒ තරමටම ගෑණු සංකීර්ණයි... 

ඉහේ තියන කෙස් ගානට ගෑණු ආශ්‍රය කරලා තිබුනත් කවදාවත් උන් බලාපොරොත්තු වෙන දේ, හිතන දේ තේරුම් ගන්න ලැබෙන්නේ නැහැ....කරැමෙට වගේ මම හැමදාම කරගැහැව්වේ ප්‍රශ්ණ... පලවෙනි ප්‍රථම ප්‍රේමය... පාසැල් කාලේ දී... කෙල්ලගේ තාත්තා දාලා ගිහින්.. අම්මා විතරයි... අම්මාගේ හිතවතෙක් ගෙදර යනවා එනවා...  පැහෙන්න කලින් ඉදිච්ච මේ කෙල්ලගේ තිබ්බේ මහ මෝරපු අදහස්.. අද කල්පනා කරනකොට ඒ කාලේ සිද්ධ දේ ගැන මටම ලැජ්ජයි.... මගේ හිතේ තිබ්බ දම්මි සුගත් ප්‍රේමයෙන් එහා ගිය ප්‍රේමයක් හොයාගෙන එයා ගියා.... හැබැයි අදටත් හිතලා විඳින්න පුලුවන් එක මතකයක් තියනවා... මේ දැරිවිගේ උපන් දිනේ දවසේ.. එදා දහම්පාසැල් ශාසනාරක්ෂක මණ්ඩල තරඟ... මට තාමත් මතකයි එදා දවසේ වියදමට අම්මා මගේ අතේ තියපු රුපියල් විස්සෙන් දාහතයි පනහක් වියදම් කරලා පුංචි මුද්දක් ගත්තා... තට්ටු තුනේ බුදු මැදුරේ උඩම තට්ටුවේ ගල් බැම්මට හේත්තු වෙලා සුභ උපන් දිනයක් කියලා මුද්ද ගල් බැම්ම උඩින් තිබ්බේ අතින් අල්ලලා මුද්ද දාන්න තියන ලැජ්ජාවටම එහෙමත් නැත්නම් නපුන්මක කමටද කියලා තාමත් හිතා ගන්න බැරි උනත් කෙල්ල හිතුවේ වෙන විදියකට... වැඩි කාලයක් නොහිට කෙල්ල වෙන කොල්ලෙක් එක්ක ගියා....

ඊට පස්සේ තනියට හිටියේ කෙල්ලගේ යාළුවා.... පණිවිඩ එහාට මෙහාට අරගෙන ගිහින්ම කෙල්ලට මගේ ගැන ආදරයක් ඇති වෙලා කියලා මුලින්ම කියන්න තරම් කෙල්ල එඩිතර උනා... නිකං හම්බෙන ආදරේ අහක දාන්නේ මොකටද.. මමත් ඔන්නොහේ කැමති උනා... හැබැයි කෙල්ලත් ප්‍රශ්ණ පත්තරයක්... තාත්තා නැතිවෙලා... අම්මා වෙන මගුලක පැටලිලා... හැබැයි බොහොම විවෘත කෙල්ල... කියන්න තියන දේ මුණට කියන ජාතියේ කෙල්ලෙක්.... කොහොමෙන් කොහොමන් හරි අවුරුදු දෙක තුනක් අදගෙන ගියත් හිරියට අහසයි පොළවයි වගේ... මම ප්‍රංශ කථා කරන කොට කෙල්ල කථා කරන්නේ ජර්මන්... ජපන් කථා කරනකොට කෙල්ල කථා කරන්නේ උර්දු... මෙලේ මගුලක් තෙරේන්නේ නැහැ.... ඒ කෙල්ලත් වැඩි කාලයක් හිටියේ නැතිවම නොකියමා සමුගත්තා...

ඔන්න ඔහොම පටන් ගත්ත මගේ ආදර කථා වස්තුව අවසානේ කසාදෙන් කෙලවර වෙයි කියලා හිතුවත් එතනිනැ නැවතුනෙත් නැහැ... මොන කරුමෙකට හෝ වාසනාවකට ඇති හැඩක් වැඩක් නැති මට කෙල්ලන්ගෙන් නම් ගැලවිල්ලක් තිබ්බේ නැහැ... හැබැයි හමුබඋන හැම කෙල්ලගෙම පොදු සාධකයක් තිබුනා... ඒ තාත්තා එක්කෝ මිය ගිහින්... එහෙමත් නැත්නම් දාලා ගිහින්.... ඒක හොඳට වගේම නොහොඳටත් බලපාපු සාධකයක් උනා....

කොහොම නමුත් මම කියගෙන ආපු කථාව දිගටම කිව්වොත් හිතෙන්නේ මම ජීවිතේ ලබපු අත්දැකීම් එක්ක මම හිතන්නේ ගෑණු කියන්නේ මහ සංකීර්ණ නොතේරෙන චරිත විදයට... මේක පොදු මතය නොවෙන්න පුලුවන් නමුත් මේ මට හිතෙන හැටි... කවදාවත් දෙය්ක ගැන කෙලින් කථා කරන්නේ නැහැ... පැහැදිලිව කියන්නේ නැහැ... සමහර දේවල් ගැන අහන කොට දැනෙන්නේ.. “මට ඒක ඕනේ... හැබැයි එපා“ කියන හැඟිමක්.. කොච්චර ආදරෙන් බැඳිලා හිටියත් හිතේ තියන දේ තේරුම් ගන්න පුලුවන් තරම් ශත්කියන අපි කාටවත් නැහැ... හැබැයි අපි සමහර වෙලාවට කාලයක් අශ්‍රය කරන කොට යම් යම් දේ තෙරුම් ගන්න පුලුවන් උනත් හැමදේම තේරුම් ගන්න හැකියාවක් නැහැ.... උදාහරණයක් විදියට කැමති පාට කැමති කෑම අඳින්න කැමති ඇඳුම් වගේ දේවල් තේරුම් ගන්න පුලුවන් උනට කෙලින් නොකිව්වෙත් සමහර දේවල් ගැන තේරුම් ගන්න අවුරුදු ගානක් ගියත් බැහැ.... උදාහරණයක් විදියට.....? අනේ මන්දා ඒවා උදාහරණ කියලා පැහැදිලි කරන්න තරම් වත් තේරුම් ගන්න බැහැ... නමුත් සමහර දේවල් වලදී නොකියන බොහෝ දේ හිතේ තියාගෙන ඉන්නවා..... 

ඇයි ගෑණු සංකීර්ණයි කියලා හිතෙන්නේ කියලා ලියන්න ගත්තට ලියන්නේ කොහොමද කියලා නොහිතෙන තරමටම සංකීර්ණයි...... හැබැයි ඒ සංකීර්ණතාවය ගැන බොහෝ පිරිමි දන්නවා.... මුල කාලේ ඒ ගැන ලොකුවට හිතුවට පසුකාලීනව ඔවුන් විවිධ ක්‍රම හොයාගනන්නවා ඒ සංකීර්ණ බව නැති කරගන්න....

එකක් තමයි නෑසු කන්ව විසීම....මගේ බිරිඳ ඇතුලු බොහෝ කාන්තා පාර්ශවය කියවන්න ගත්තාම කෙලවරක් නැහැ..... කියනවනවා කියනවා ඉවරයක් නැහැ.... ඔය කියවිල්ල අපි කියන ආදරේ කරන කලේ බොහොම සුන්දර උනාට කසාද බැඳලා ආදරේ කරන කාලෙදී නම් මහා වදයක් කියලා හිතෙනවා.... සමහර වෙලාවට අහගෙන ඉන්නවා වගේ ඉන්නවා....අන්තිමේ දෙන්න තියෙන්නේ එකම උත්තරයයි... ඒ “හා“ කියන එක විතරයි.... අර කියවපු ඔක්කොටම අවසානේ තියන එකම උත්තරේ “හා“.....

අනෙක් සිද්ධාන්තේ තමයි නිහඬව සිටීම.... මොන චෝදනාව ගෙනවත්... මොන ප්‍රශ්නේ කථා කලත් නිහඬව ඉන්නතාක් ගැහැණියක් එක්ක සතුටින් ඉන්න පුලුවන්... හැබැයි යමකට එරෙහි උනොත් ඒ මොහොතේ අඩලා දොඩලා ඇයි නිහඬ වෙන්න පුලුවන්... හැබැයි ජීවිතේ යම් දවසක ඒකට වන්දි ගෙවන්න වෙනවා.. එදාට ඒ සිද්ධිය මතක් කරලා දීලා තමයි ගෑණු කථා කරන්නේ.... ඒ නිසා හැකි තාක් දුරට නිහඬ වීම ගැහැණියක් තේරුම් ගැනීමේ එක් කාරණයක්....

අනෙක් කාරනේ තමයි නොදැක්කා වගේ ඉන්න එක....දකින සමහර දේවල් පෙන්නන් ගියෝත් කවදාවත් ගැහැණියක් සතුටු කරන්න ලැබෙන්නේ නැහැ... සමහර වෙලාවට අපි දකින දේ කෙලින් නොකියා ඇයි බලාපොරොත්තු වෙන උත්තර දෙන එක ඇඟට ගුණයි... සමහර වෙලාවට ගෑණු මෙලෝ රහක් නැති ඇඳුමක් එක්කෝ මේක්අප් එකක් දාගෙන ඇවිත් අහනවා මේක කොහොමද කියලා... හැබැයි වැරදිලාවත්. ඒ ගැන දැනෙන ඇතත් කිව්වොත් මුලු ජීවිත කාලේම ඒ ගැන මතක තියාගෙන ඉන්නවා... ඒ නිසා නොදැක්ක ගානට ඉන්න එකත් එක්තරා උපක්‍රමයක්....

තව එක එක ක්‍රමවේදයන් තියනවා.. ඒවා ඔක්කොම මෙතන කිව්වොත් මේවා බලන ගෑණු උදවියගේ පිරිමි උදවිය ගෙන ගැලවිල්ලක් ලැබෙන එකක් නැහැ ඔක්කොම රහස් එළි කලා කියලා....

හැබැයි මේ ලිව්වේ මට දැනෙන විදිය.. වෙනස් විදියට දැනෙන අයත් ඇති.... මොකද අපි කන්නේ එකම හැළියේ නෙමෙයි නේ....

කොච්චර සංකීර්ණද කියනවානම් ලියලා ඉවරවෙලා බලන කොට පොස්ට් එක පවා මහ අච්චාරු විදියටයි මටත් පේන්නේ... ඒත් ඒ ඇත්තම විදිය නිසා වෙනස් නොකර මෙහෙම්ම තියන්න හිතුවා....

අන්තිමේ කථාවක් කියන්නම්....

“ගෑණු කවදාවත් තමන්ගේ ජීවීතේට වෙන දෙයක් අමතක කරන්නේ නැහැ... කොච්චර ආදරේ කලත්... කොයිතරම් දේ කලත්.. ජීවිතේ එකමෙක දවසක් හරි ගෑණියෙක් රිද්දුවොත්... කවදා හරි දවසක ඒකට විඳවනන් වෙනවා.... මුලු ජීවිත කාලෙම ආදරේ කරත්... වරදිලාවත් ඇල්පෙනෙත්ති තුඩකින් ඇන්නොත්.... කවදා හරි ඇණයක් ඔබට වදිනවා.....“

~ සංවාදයට ඉඩ ~

ඇරඹුමම කඳුලක් වෙලා.......

විවාහයක් කියන්නේ කෙනෙකුගේ ජීවිතේ දෙවන ඉපදීම.... ජීවිත කලේ පුරාම් අම්මා තාත්තා එක්ක ගෙවපු කාලේ වෙනස් වෙලා ජීවිතේ මගදී හඳුනගත්ත කෙනෙක් එක්ක ඉතිරි කාලේ ගෙවන්න සුදානම් වෙන හැමෝම මුලින්ම මුහුන දෙන ගැටළුක් තමයි, විවාහ වෙනකම් තමන් ගෙවපු ජීවිතෙන් මිදීමේ අපහසුතාව.. එහෙමත් නැත්නම් සමහර බැඳීම් අතහැරීම....

මේකෙදී අපට මුලිකව හමුවෙන බැඳීම් කිපයක් තියනවා... එකක් තමයි දෙමපිය බැඳීම... ඉපදුන දවසේ ඉඳලා හැදුනු වැඩුනු අම්මා තාත්තගේ රැකවරණය සෙනෙහස අහිමිවිම....

අනෙක තමයි සහෝදර සහෝරියන්ගෙන් ආදරයි....

අනෙක නෑදෑයින්ගෙන්....

විශේෂිතම කොටස තමයි යාළු මිත්‍රාදීන්ගෙන් වෙන්වීම....

ඔය දේ කොහොම උනත් අපේ තියන යම් යම් ආර්ථික අපහසුතා නිසා අපිට යම් සීමාවක් තුල ජීවත් වෙන්න සිද්ධවෙනවා.... සමහර විට පෙම්වතුන් අවධියේ මැව්ව හීන විවාහයෙන් පස්සේ බොඳවෙලා යන්නේ සැබෑ ජීවිතේම මුන දෙන යතාර්ථය නිසා..... අපි කොයි තරම් හීන මවාගෙන හිටියත් අපේ හීන වලින් කීයෙන් කියද හැබෑ වෙන්නේ... හීන වලට ලංවෙන්න දුරු වැඩි වෙනකොට... කාලෙත් එක්ක වයසට යනකොට හීන ඇතෑරලා හැබෑ ජීවිතේට ලංවෙන්න අපිට හිතෙනවා... ඒ විදියට විවාහ වුනු යුවලකගේ ජීවිතේ යථාර්ථය දැක්කේ මේ විදියට.......

ආවේ වැඩ ඇරී හොඳටම පමා වෙලා...

මැ එනතුරු බලා සිටියා ඇය මගට වෙලා....

එනවිට අපි දෙදෙන ඇතුලුට තුරුළු වෙලා...

අම්මා හිටියේ ඇස් කොනකින් බැළුම් හෙලා....

කසාද බැන්ඳේ මුල කාලේ තරුණවියේ....

අම්මයි තාත්තයි මා ලඟමයි සිටියේ....

අම්මා මාවෙතම අවධානෙන් සිටියේ...

දෙන්නා මැද ඈ නිතරම එන සැටියේ....

ඉඳිනෙමි බලාගෙන සැම නිදයන තුරැම....

නිකමට නැහැ ඉඩක් ඉන්නට තිනිතනිව...

සාලේ රෑපවාහිනියේ හඬ අඩුව...

තිබුනත් බලන්නට බැහැ කිසිවක් හිත දැඩිව....

ලේට් නයිට් චිත්තර පටි බලන කල...

අම්මා ඇවිත් කැරකෙයි නිරතුරු අසල....

නොනිදා ඉන්නේ, නිවාඩු දැයි අසන කල.....

උත්තර දෙන්න නැහැ කට නැත දොඩමළුව....

අවේ පමා වී ඇති වැඩ නිමකරලා....

ඇඟපත සොදලා සරමක් ගෙන ඇඳලා...

දාගෙන පොඩි එකක් මම සැන් පව්ඩර් ගාලා....

එන විට ඉඳී මා එනතුරු ඇඳට වෙලා.....

තුරුළුව එකිනෙකා ඇගටම එකට ඇලී....

සිටිනා කලට ගත සිත තව යයි ඉපිලී....

දානා කලට මම එක එක වැඩ කෑලී....

කට තදකරන් හිටියත් ගෑවෙයි කෙඳිරී....

මට බැහැ තවත් නම් ඉන්නට මෙය ඉවසා....

අදට මේ ඇතිය ඇය කිව්වා පවසා.....

මෙය නම් නවත්වනු බැහැ තව ඉවසනු කෙලෙසා....

අම්මා ඇහැරිලා  ඉන්නට ඇයිබැරි ඉවසා....

දාගෙන කකුල ඇඟ වෙත ඇය ගේ මත්තේ....

පෙරළුනි හිරකරන් පපුවට ඇය මත්තේ....

තෙරපෙන කරට ගත සිත අවදිව ඇත්තේ....

ඉවසා දරාගෙන ඉනු බැහැ මේ තත්තේ....

මගේ ස්පර්ශයට ඇය ටික ටික මත්වෙන්නේ....

කෙඳිරිය ඇගේ දැන් ටික ටික වැඩි වෙන්නේ....

කට තද කරන් හිටියත් නැහැ අඩු වෙන්නේ....

“ලොකු පුතා“ මොකද... ඇයි ඔය කෙඳිරිගාන්නේ....

කිව්වම අහලා මේ දේ අපි නවතමුද....

අම්මලාට ඇහෙනවා ලැජ්ජා නැද්ද.....

කියනා සිංහලේ තේරෙන්නේ නැද්ද....

අරගෙන වෙන ගෙයක් යන්න බැරි ඇයිද....

ගන්නට ගෙයක් පුලුවන් නම් මට හෙටම....

නොගෙන ඉඳියි කියලා ඔබ හිතවද....

නිදහස අපට කොයි තරමට වටිනවද....

පුලුවන් කමක් තිබුනා නම් නොකරයිද....

මහා රෑ ජාමේ ඇහැරුනු එලාම් තියලා....

ඇයි මේ වදේ නිදිනැද්දයි ඇය ඇසුවා....

අවදිවු හැඟුම් තවමත් සැනසුනේ නැතුවා....

නවතමු තැනින් අරඹමු දැයි මම ඇසුවා...

නිදිගැට කඩා හැර මා හට තුරුළු වෙලා...

ඇය මා මත් කලා පපුවට තුරුළු වෙලා....

පමා නොවී යන්නට පෙම ඉහ වහලා....

අල්ලා හිර කලා යන්නට බැමි බිඳලා....

කරස් කරස් සද්දෙන් ඇඳ හෙලවෙනවා....

ඔංචිලි වාරම වගේ එය දැන් පැද්දෙනවා....

නවතනු හිතක් නැහැ තව ඉක්මන් වෙනවා....

හොලවන පාරකට දෙවරක් හෙලවෙනවා....

ආසාව ද සතුට එක ලෙස දෝර ගලා....

බැඳි බැමි ලිහිල් කොට මැද්දෙන් ගමන් කලා....

අවසන් මොහොත ලං වෙනකොට අකුල් හෙලා....

“දඩාස්“ අපිටම හොරෙන් එක කකුලක් බුරුල් වෙලා....

දෙදෙනා කඩා වැටුනා මහා සද්දෙන් බිමට.....

ඇඳ පළු මෙට්ටේ හරහට කැඩිලා දෙකට.....

මොනවද ළමයිනේ මහ රෑ මහ හඬට....

අම්මා අසන විට උත්තර නැහැ අපට....

කසාදයක් බඳිනවා නම් අනිවාර්යෙන්ම අඩු ම තරමින් ජීවිතේ මුල කාලේ වෙනම ගෙවන්න පුලුවන් නම් විතරක් කසාද බඳින්න.... එහෙම නැත්නම අඩුම ගානේ කුලියට ගෙයක් අරගෙන වෙනම ජීවත් වෙන්න... එහෙම නොවුනොත් “ඇරඹුමක කඳුකල් වෙලා“ වගේ ජීවිතේ පටන්ගන්න කොටම ජීවිතේ අවුල් වෙයි..... විවාහ “ජීවිතේ දකින්න... විඳවන්න නොව... විඳගන්න....“

ජීවිතය හැරී බලමි - පස්වැනි පැටළුම

සුන්දරම පැය කීපයක් ගෙවුනා "අනූ" එක්ක.... එයා ගොඩක් සතුටින්.....

මම ගොඩක් සතුටින් ජානු... එත් මට බයයි... මේ සතුට හැමදාම පවතියිද කියලා...

හැම වෙලේම අසුභවාදීව කල්පනා කරන්න එපා "අනු"..

අපිට වරදින්නේ නැහැ... මොන ප්‍රශ්නේ ආවත් මම ඔයාව අමතක කරන්නේ නැහැ... මම බයත් නැහැ.... ඔයාව මගේ ලඟට ගන්න හිතුවේ මට මුන දෙන්න වෙයි කියලා හිතෙන හැම ප්‍රශ්ණයක් ගැනම කල්පනා කරලා...

මගේ ලඟින් ඉන්න.... මම ඔයාගෙන් ඉල්ලන්නේ එච්චරයි...

මම හැමදාමත් ඔයා ලඟ ඉන්නවා ජානු

ඒත් මම ඉන්නේ හිර ගේක... අපේ අම්මලා මාව ඒ හිර කූඩුවේ  හිර කරලා... යතුර රොහාන්ගේ අතට දීලා තියෙන්නේ..... මට බයයි ඔයා ගැන....රොහාන් මට නිතරම කියන්නේ ...

එයාගෙන් ඈත් වෙන්න හැදුවොත්... කවදාවත් මට සතුටින් ඉන්න දෙන්නෙ නැහැ කියලා..... එයා දන්නවා මම එයත් එක්ක ඉන්නේ සතුටින් නෙමෙයි කියන එක....

ඇයි මට කියලා මගේ කියලා ජීවිතයක් මට නැත්තේ ජානු... ඇයි හැමකෙනෙක්ම එකතු වෙලා මගේ සතුට නැති කරන්න හදන්නේ....

මම ඔයාව බලාගන්නම්....  ගොඩක් දේ අතඅරින්න වෙයි "අනූ".... මම එකට ලෑස්තියි.... මට පුලුවන් ඔයා වෙනුවෙන් ඒ හැම දෙයක්ම කරන්න...

ඔයා මගේ ලග ඉන්න..... මම රොහාන්ගේ හිරගෙදරින් ඔයාව නිදහස් කරගන්නම්....

"අනූ" ගේ ඇගිලි වලට මගේ ඇගිලි හිර උනා.... කවදාවත් වෙන් කරන්න බැරි තරමේ හැගීමකින්....

අපි යමු...... 


"අනූ" ගේ බීම විදුරැවේ අන්තිම උගුරත් කටට හලාගත්තත මම ඉස්සර උනා..."අනූ" මගේ පස්සෙන් වැටුනා...

--------------------------------- 

පස්වෙනි පාරටත් මම කාර්යාල දොර දිහා බැළුවේ තාමත් ඒ සුවද නොදැනුන නිසා.... හැමදාම උදේම දකින්න බලාපොරොත්තු වෙන් ඉන්න ඒ ඇස් දෙක මා ඉදිරියේ නැති නිසා.....

මොකද ජානක සර්.. සැරින් සැරේ දොර දිහා බලන්නේ ... කවුරු එනකම්ද..?

මාලි මිස්ගේ හීනි හිනාවක් එක්ක ඇහැව්වා.....

ඒ එක්කම වගේ මට සුපුරුදු ඒ සුවඳ නාස් පුඩු අතරට දැනුනා... 

ගුඩ් මොර්නින්... මාලි මිස්.... ගුඩ් මෝනින් ජානු.....

ජානු... ඒ මොකෙක්ද ඒ.... වගේ බැල්මකින් මාලි මිස් මා දිහා බැලුවා.

ගුඩ් මෝනින්.... පැය භාගයක් පරක්කුයි මිස් අනු අද....

මාලි මිස්ගෙ අවධානය වෙන අතකට ගන්න මගේ රාජකාරී වාක්‍ය මම පාවිච්චි කලා......

අනේ සොරි මිස්ටර් ජානක... අද බස් එක කැඩුනා මගදී.... ඒකයි..... 

----------------------------------------

හරි වැඩේ නේද උනේ ජානු... මාලි මිස්ට තේරුනාද දන්නෑ....

මොකො නොතේරෙන්නේ... මාලි මිස් බබෙක් ද ?

හරි වැඩේ ජානු උනේ... එදා යනකොට රොහාන් බොරැල්ලට ඇවිත් හිටියා..... වෙනදට වැඩිය පැයක් විතර පරක්කුයි නේ.... ප්‍රශ්ණ වැලයි.... ඇයි පරක්කු උනේ.... කියලා......

මගේ වෙනසක් දැනිලද මන්දා... ඔයාගේ වැඩ මතක් වෙලා මට තනියම හිනා ගියා....

මගෙන් හාර හාර අහනවා ඇයි තනියම හිනා උනේ... මොකක්ද මතක් උනේ කියලා....
ගෙදර ගිහිල්ලත් එහෙමයි..

අම්මටත් වෙනසක් දැනිලා ද මන් දා.....

මට බයයි ජානු...... 

හ්ම්..... එන විදියට මුන දෙමු “අනූ“.... හැමතිස්සේම දුකම හිතන්න එපා.... කඳුළු අතරන් හිනා වෙන්න උත්සහා කරන්න....

මුලු කැන්ටිමම හිස්.... අපි යමු..... මම නැගිට්ටා.... අනූ එතනමයි....

වටපිට බලලා එකපාරටම පාත් වෙලා අනූගේ තොල් පෙති දෙකට හාද්දක් දුන්නෙ "අනූ" ටත් හිතාගන්න බැරි තරම් වේගෙකින්.....

හැම මොහොතෙම බය වෙලා ඉන්න මුවැත්තියගේ කන් පෙති රතු උනේ නිමේෂයකින්...... මම මුකුත් නොකියම කාර්යාලය පැත්තට අඩිය ඉක්මන් කලා....

අනූ එක්ක ගෙවෙන හැම දවසක්ම සුන්දරයි.... හැම මොහොතක්ම හිතේ ආදරය වැඩි වෙනවා....

"අනූ" ගොඩක් සතුටින්... ඒත්.....

----------------------------------------------

කාර්යාලේ ඔරලෝසුව දිහාත්... ගොරවන අහස දිහාත් බැලුවේ යන්න සුදානමින් කාර්යාලයට ආපු අනූ ගේ හඬට... 

අද යන්නේ නැද්ද.....

යමු එහෙනම්... ඔයා යන්න ඉස්සර වෙලා මම එන්නම්....

වහිනවා ජානු... කුඩයක් නැහැ නේද ?

ඇයි තියෙන්නේ ඔයා ලඟ... අද තුරුල් වෙලා යන්න පුලුවන්.....

එන්න ඉක්මනට.... තෙමෙයි.....

කියාගෙනම අනූ එලියට බැස්සා.....

මමත් පොත අත්සන් කරලා අඩියට දෙකට අනූ පස්සෙන් වැටුනේ ඉක්මනින් කුඩේ යටට යන්න....

පුංචි කුඩේ යට මම අනූට තුරුල් උනා.... අපි දෙන්නවම තෙමෙනවා.... 


මම කිටි කිටියේ අනූව තුරුල් තුරුල් කරගත්තා මගේ ඇඟට..... 


වැස්සට හේදිලා ගලන වතුර අපේ කකුල් අතරින් ගලාගෙන ගියේ ගමන පමා කරමින්....


තෙමෙනවා "අනු".. ඔයා හොඳමට තෙමිලා...


"අනූ" නොතෙමී ඉන්න ලොකු උත්සහයක් යෙදෙනවා... 


වැස්ස වහින්නෙ හරහට... අකුණු පුපුරනවා...


"අනූ" ගේ ඇඳුම් තෙමිලා හොඳටම...


අපි අමාරැවෙන් බස් නැවතුමට ආවා....

අනේ ජානු... කොහොමද මෙහෙම බස් එකකට නගින්නේ... තෙත බරියන් වෙච්ච අනූගේ ඇඳුම් ඇඟට ඇලිලා...


එහෙනම් අද අපේ ගෙදර යමු....


හොඳට හිටියි.... නැන්දම්මා කියයි බඳින්න කලින් ලේලි ගෙවල් ගානේ රිංගන්න ඇවිත් කියලා....


මම පාර දිහා බැලුවේ බස් එකක් එනවද කියලා....


"අනූ" ගේ ඇඟිලි වලට මැදි වෙලා තිබුන මගේ අත හිර උනා එකපාරටම.... මම "අනූ" දිහා බැලුවා.....


අනේ ජානු.... රොහාන්..... සුදු අක්කගේ කඩේ ඉඳලා එළියට පැන්නේ කොටියෙක් ගොදුරකට පනිනවා වගේ..


පට්ට බැල්ලි.....


පාරෙන් පැන්න රොහාන් ගේ අත "අනූ" කම්මුලේ පතිත තප්ප වෙන්න රයක් වත් ගියේ නැහැ..... "අනූ" විසිවෙලා වැටුනා....


තෝ පරයා..... තෝ දන්නවා නේද යකෝ මේකි මගේ කියලා.... 


රොහාන් අතඇරපන් ෂර්ට් එකෙන්.... 


තොට ගහගන්න ඕනේ නම් ‍අපි වෙන තැනකට යමු... මේ මහපාර..


හිතන්න දෙයක් නොහිතාම රොහාන් ගේ අත මිටි මොලවපු පාරවල් කීපයක් මගේ මුණ පුරා වැදුනා....


අනේ රොහාන් ජානූ ට ගහන්න එපා.... එයා වරදි නැහැ ... මමයි වැරදි.... "අනූ" රොහාන්ගේ අතේ එල්ලුනා... 


"චටාස්" රොහාන් තවත් පාරක් ගැහුවා "අනූ" ට....


අඩෝ... කැ.... පො...... තො ගෑණුන්ට ගහ්නන ලැජ්ජා නැද්ද යකෝ


මගේ ඉවසීම පුපුරලා ගියා..... පැනපු ගමන් රොහානට මුන හරහා පාරක් ගැහැව්වා... කොහොම ශක්තියක් ආවද මන්දා... 


රොහාන් දෙකයි හතරේ එකෙක්..... බෙල්ල අත මැද්දට හිර කරගත්ත පාරට මාව ඌත් රක්කම විසිවෙලා කාණූවට වැටුනා.....


සුදු අක්කගේ මහත්තයයි... තව කීපදෙනෙකුයි වට උනේ වැස්ස නොබලාම...


හොඳයි අපි බලාගමු... තෝ හිතාගනින්..... රොහාන්ගේ තර්ජනය....


හරි හරි අපි බලාගන්නම් එයා ගැන... අපි තමුසේ ගැන බලාගන්න කලින් යනවා....


තෝ නිසා තමයි ඔක්කම ... යමන් ගෙදර මම අද බලාගන්නම තෝ ගැන... රොහාන් "අනූ" ගේ අතින් ඇදගෙන අනිත් බස් නැවතුම පැත්තට ගියා....


වැස්ස පායලා....


රොහාන්ගේ මුන දෙපැත්තෙන් ලේ පාරක් යනවා.... මගේ අත් දෙකම පතුරැ ගිහින්...
ෂර්ට් එක පුරාම ලේ.... මුලු ලෝකෙම නැවතිලා...... 


ඈත යනු "අනූ" දිහා මම බලාගෙන හිටියා.......

ජීවිතය හැරී බලමි - ‍සිව්වැනි පැටළුම...

"ජීවිතය හැරී බලමි" නැවතත් ලියන්න කියලා හිතුනා..... මේ කථාව මුල කොටස් කියවලා නැත්නම් මේ තියන පාර දිගේ ගිහින් ඒවත් කියවලාම එන්න...

ජීවිතය හැරී බලමි - පලමු පැටළුම

ජීවිතය හැරී බලමි - දෙවැනි පැටළුම

ජීවිතය හැරී බලමි - තෙවැනි පැටළුම 

----------------------------------------------------------------- 

එහෙනම් හෙම උදේ එන්න... වෙනදා වෙලාවටම.... පාලම ලඟ බස් හොල්ට් එකට... හරියටම 8.00 ට මම එන්නම්....

හා... අනේ මට බයයි... හෙට ඉරිදා... රොහාන් එයිද කියලා.. 

එහෙම නම් කමක් නැහැ... අපි වෙන දවසක යමු... 

එපා... අපි හෙට යමු... මට ඔනි ඔයත් එක්ක ඉන්න...  

අනු එහෙම කියලා මගේ අත මිරිකගත්තා..

හ්ම්.... තප්පර .. විනාඩි වෙලා කාලය ගෙවුනේ අපිටත් නොදැනිම.... මම හිමීට අනුගේ අත හරවලා වෙලාව බැලුවා....

"අනු...."

හ්ම්.. මෙච්චර වෙලා මගේ උරහිසට තියාගෙන හිටපු ඔලුව උස්සලා.. පියාන හිටපු ඇස් දෙක බාගෙට ඇරලා මගේ දිහා බැලුවේ.... 

"මට මෙහෙම ඉන්න දෙන්න ජානක... ඔයාගේ උණුහුමට වෙලා ඉන්න ඕනේ මට....."

"7 ට කාලයි.... ඔයාට පරක්කු නැද්ද.. ?..."

"අපි යමු දැන්..... අපි අත් පටලගත්තේ ආයිත් කවදාවත් කාටවත් අපිව වෙන් කරන්න බැරි වෙන තරම් තදින්...."

එදා අනු..ව බොරුල්ලෙන් බස් එකට නග්ගලා ගෙදර ගියේ හීන ගොඩක් හිතේ මවාගෙන.... හෙට දවස ගැන... අපේ අනාගතය ගැන....පුංචි ගෙදරක් ගැන.....

මම හිතනවා වැඩිද මන්දා... වෙලාවකට එහෙමත් හිතුනා......

නින්දත් නොනින්දත් අතර තවත් දිගු රැයක් ගෙවුනේ අලුත් බලාපොරොත්තු හිතේ මැවෙන අතරේ..

---------------------------------------

යාළුවෙකුගෙන් ඉල්ල ගත්ත බයික් එකේ කුරැල්ලා වගේ අන්ව හොයාගෙන ගියා... ඈත තියාම දැක්ක ඈ ඉන්නවා.... බස් නැවතුමේ... තාමත් ආදරෙන් මතක් කරන්න පුලුවන් ඒ මොහොත... ලා කහ පාටට හුරැ බ්ලවුස් එකකුත්... දුඹුරු පාට රුළි වැටුනු දිග සායත් අනුට හොහොම හොඳට ගැලපුනා.... ආව වේගෙටත් වඩා වේගෙන් මම අනු ලඟට පියෑඹුවා.... වේගෙන් ගිහින් ඈ ලඟ නවත්තනකොට අනු බය වෙලා පස්සට පැන්න....

හරි නරකයි ජානු.... මම බය උනා.... මගේ පපුවත් ගැහෙනවා තාම... පලවෙනි වතාවට "අනූ" එහෙම ඇමතුවේ....

කෝ බලන්න... හෙල්මට් එක අන් අතට දෙන ගමන් මම කිව්වා...

දෙනවා පාරක හරිද ? ඕවට ආවොත්... පුංචි එකෙක් වගේ "අනූ" හුරතල් උනා...

"අනූ" වත් දාගත්තු බයිසිකලේ අතුරැ පාරවල් දිගේ ගිහින් නතර උනේ ගම්පහ නයෝමි එක ඉස්සරහා.... අනන්තවත් මේකට ඇවිත් තිබුනත් අද දැනෙන්නේ අමුතු හැඟීමක් කියලා හිතුනා...

කළුවරේම අපි "සෙයිලම" බලන්න පුටුවලට බර උනා... ඉරිදා දවසක් නිසා මුලු බැල්කනියම හිටියේ ජෝඩු... පටන් අරගෙන ටික වෙලාවක් යනකොට ඒ අය ඒ අයගේ ලෝක වල... අපි අපේ ලොකේ තනි උනා...

"අනූ" මගේ උරහිසේ ඔලුව තියාගෙන ඇස් පියාගත්තා..... අපේ අත් පැටලිලා.... මම "අනූ" ගේ කරවටේ අතදාලා තවත් එයාට මගේ ලඟට ලං කරගත්තා....

ජානු.... අපිට හැමදාම මෙහෙම ඉන්න ලැබෙන එකක් නැහැ... රොහාන්ට මගේ වෙනසක් තෙරුන දවසට එයා හොයන්න ගනියි...

ඔයා දන්නවා මට බැහැ එයාට ආදරය පෙන්නන්න...මවා ගත්ත හැඟිමකින් හැසිරෙන්න....

එයා දැන ගත්තොත් අපිට ඉන්න ලැබෙන එකක් නැහැ කවදාවත්ම... අම්මා කැමතියි රොහාන් මහට හරි මාව බඳිනවට... මගේ අකමැත්ත නිසා තමයි මේ තරම් කල් ඉන්නේ...

මේ වගේ දෙයක් ආරංචි උනොත් එයා මගේ නිදහස නැති කරලා දායි.... ඔයාට උනත් කරදරයක් කරන්න බැරි නැහැ ජානු.. එහෙම උනොත් අපි මොකද කරන්නේ ජානු...

උතුතර දෙන්න බැරි ප්‍රශ්ණ පත්තරයක් ඉදිරියේ තියලා අනු මගෙන් උත්තර ඇහැව්වා...

ලෝකේ තියන ඔක්කොම ප්‍රශ්ණ ඔලුවේ තියාගෙන ආදරය කරන්න බෑ "අනූ"... එන විදියට මුන දෙමු.... මම ඔයත් එක්ක ඉන්නවා... මොන දේ උනත්.... මොන ප්‍රශ්නේ ආවත් මම ඔයාව රොහාන්ට උදුර ගන්න දෙන්නේ නැහැ... සත්තයි.... මාව විශ්වාස කරන්න....

මාව තනි කරන්න එපා ජානු..... අනු තවත් මගේ පපුවට තුරුල් උනා... හුස්ම දැනෙන තරමට..... 

ඇස් පියාන ඉන්න "අනූ" ගේ නලලත පලමු වතාවට මගේ දෙතොලින් උනුසුම් උනා.... 

"අනූ" ගේ කඳුලු පිරුනු ඇස් දෙක මගේ මුන ලඟට ආවේ අපේ දෙතොල් එකිනෙකට යාකරමින්.... තව මොහොතකින් මේ ලෝකේ විනාස වෙයි කියලා බයේ අපි දෙතොල් සිපගත්තා.... 

ඊට පස්සේ තප්පර කීපයක් නිහඬව හිටිය "අනූ" මගේ පපුවේ මුන ඔබාගෙන අඬන්න ගත්තා..... ඉකි ගගහා.... ඔලුව ගැස්සෙන විදිය බලා ඉඳිද්දි මගේ ඇස් බොඳ උනේ මටත් නොදැනීම....

මට මේ උණුහුම හැමදාමත් ඕනේ ජානු... මාව කාටවත් උදුරගන්න දෙන්න එපා.... ඇඬුම් අතරින් "අනූ" කෙඳිරැවා.......

මහා විනාශයක් අත ලඟම... බලාපොරොත්තු වෙන්න....ඉදිරියේ දී....

අපි මැරෙමු...ද ?

මැරෙනවා කියන්නේ

මහ අමාරැ වැඩක්

බෙල්ල හිර වෙනකොට

ඇස් දෙක එළියට පනින්න

හදනකොට

ඇතිවෙන අමාරැව

මතක් වෙනකොට

උඹ නිසා මැරෙනවා කියන්නේ

ඊටත් වඩා මහා 

මෝඩ කමක්

මං හැම එකියක් වෙනුවෙන්ම

මැරෙන්න ගියා

එකතුවෙන්න බැරිනම්

දෙන්නම මැරෙමු

හුඟක් උන්

වහ බෝතලේ මගේ අතට දීලා

බලාගෙන හිටියා මම බොනකං

මම අහුවෙයි ඕවට

මම බිව්වේ නැහැ

ඔයාව විශ්වාස නැහැ

මහ නපුරැයි

චෝදනා ගොඩයි

යකෝ එකට මැරෙන්න

මම මුලින්

බොන්නම ඕනෙද

උඹ බීපන්කෝ

බාහුම් සහස්ස මභිනිම්........

පහුගිය දවස් ටිකේම එකම ජාතියේ ලිපි කීපයක් ලිව්ව නිසා අද වෙනත් දෙයක් ගැන කථා කරන්න හිතුවා... මේක හේතු උනේ මුනු පොතේ තිබුන වොල් පෝස්ට් කිපයක්...විවාහය සහ ආදරය ගැන විවිධ මත ප්‍රකාශ වෙලා තිබුනා. ඒ හැම දෙයක්ම බැලුවාම මටත් හිතුනා මේ ගැන වෙනත් කොණයකිනුත් යමක් කියන්න ඕනේ කියලා. 

ආදරය.... ජිවිතේ අපි දකින අපි අහන්න කැමති, විඳින්න කැමති සුන්දරම වචනයක්.... අපි කොයිතරම් ප්‍රේමවන්තයෝ ප්‍රේමවන්තියෝ දැකලා තියනවද, අපි ආශ්‍රය කරපු ආශ්‍රය කරන කිදෙනෙක් ආදරය කරලා තියනවද ? ආදරය කරන කාලේ සුන්දරත්වය අපි එක්ක බෙදාගෙන තියනවද ?.....නමුත් ඒ අයගෙන් විවාහ උනාට පස්සේ තමන්ගේ විවාහ ජීවිතය ගැන සුභවාදීව කථා කරනවද ? මේක ටිකක් විතර නීරස වෙන්න පුලුවන්....ඒත් මේ ගැන විවෘත්ව කථා කලයුතුයි....අපිට බොහෝ විට මේ වගේ ගැටළු විසඳගන්න බැරි වෙන්නේ විවෘතව කථා නොකිරීම නිසා....අද දවසකට සිද්ධවෙන විවාහ ප්‍රමාණයයි... දවසකට උසාවියේ විභාග වෙන දික්කසාද නඩු ප්‍රමාණයයි ගැන හිතන්න... ඇයි මෙහෙම වෙන්න හේතුව... කෙනෙක් ඇතුලට එන්නත්, තවත් කෙනෙක් පිට වෙලා යන්නත් උත්සහා කරන්නේ ඇයි....මේකයි මම මගේ ඇහින් බලන්න හදන්නේ...

බොහෝ විට ආදරයක් ඇතිවෙන්නේ අතරමගදි නිතර දකින, අපිට හමුවෙන, එහෙමත් නැත්නම් කාර්යාලයේදි, නැත්නම් පන්තියකදී දකින ‍දෙදෙනෙක්.... දැකීම තුල ඇතිවන සුහදත්වය ආදරයකට පෙරලෙනවා... බොහෝ විට මේ සඳහා මුල්වෙන්නේ පිරිමියා... කාන්තාව මුල් නොවුනත් පිරිමියාව පොළඹවනවා...ආදරය පටන් ගන්කොට බොහෝ විට කියන්නේ “අපි දෙන්නා සංසාරේ පතාගෙන ආපු විදියට හමුවුනේ“...“ජිවිතේ පුරාම මම ඔයා ලඟින් ඉන්නම්“ “ ඔයා නැති ලෝකයක් ගැන හිතන්නවත් බෑ“....මිල්ටන්ලගේන් පටන් අරන් නාමල් ලා දක්වා තියන සිංදු කෑලි ඔක්කොම ලියනවා...දැන් නම් ඇස් ඇම් ඇස් කරනවා....හැබැයි මේ කියන්නේ ඇත්තටම ඇතිවුනු ආදරයක් ගැනද....ආදරයක් ඇතිවෙන්න කොහොමද.... මොකක්ද මේ ආදරේ.....මොනාද දෙන්නා දෙන්නා ගැන දන්නේ.....


මම දකින්නේ මේ ඇතිවෙන්නේ ආදම් සහ ඒවා කථාව වගේ ඉතිහාසයක් තියන විරැද්ධ ලිංගිකයන් කෙරෙහි තියන ආකර්ෂණය.....ආදරයක් කියන්නේ මොකක්ද... ආදරය පටන් ගත්ත ගමන් මුලින්ම යන්නේ තනියම කථා කරන්න... හොඳයි දෙන්නට දෙන්නා අදහස් හුවමාරැව තුල දෙන්නා අදුනාගන්න හැකියාවක් ලැබෙනවා.... නමුත් කථා කරන්න කියලා යන්නේ චිත්‍රපටියක් බලන්න... ඒ යන්නෙත් “බොක්ස්“ එකකට... නැත්නම් කාමරේකට... එහෙමත් නැත්නම් කොහේ හරි “නිදහස්“ තැනකට....ඉන් පස්සේ අදහස් හුවමාරැකරගැනීමේ මුලික පරමාර්ථය යට යනවා... ස්පර්ශයන් තුලින් ලබන තෘප්තිය හොයාගෙන යනවා... අතුල්ලා ගැනීම්..උලාගැනීම් සහ උරාගැනීම් වලින් දවස අවසන් කරනවා....අද විහාරමහා දේවි උද්‍යානයේ ගස් අස්සට වෙලා මේවගේ කීදෙනක් ආදරය හොයනවද ? ආදරය කරන්න පාලු තැනක් විය යුතුමද ? එතැන් පටන් දෙන්නට දෙන්නා ආදරය කියලා හිතාගෙන යන්නේ මේ හැඟීම් සන්තර්පනය නෙමෙයිද ? ආදරය නම් හැට්ටේ අස්සේ අත දාගෙන හොයන්නේ මොනවද ? එහෙමත් නැත්නම් කලිසමක් අස්සේ අත දාගෙන දෙන්නේ ආදරය ද ? හැබැයි මේ ගැන කවුරැවත් කථා කරන්නේ නැහැ....ලැබෙන හැම මොහොතකමත් හමුවෙන්න උත්සහ කරනවා... කියන්නේ මට ඔයාව නොදැක ඉන්න බැහැ රත්තරන් කියලා... නමුත් මේ ඇත්තමද ? පිරිමයා හැම විටම උත්සහ කරන්නේ තමන් දන්න හැම සෙල්ලමම දාලා තමන්ගේ සහකාරියව ලිංගික වශයෙන් සන්තර්පනය කරන්න... මේ විදියට ඇරඹෙන මේ නාටකය කෙලවර වෙන්නේ අපි දැන් බඳිමු රත්තරං.. මට ඔයා නැතිව නින්ද යන්නෙ නැහැ... කියන තැනින්.... විවාහ ජීවිතය ආරම්භ කරනවා.....හැබැයි මේ දෙන්නම විවාහයේ පදනම හරිහැටි තේරැම් ඇතුව විවාහ වෙනවද කියන ප්‍රශ්ණය ඇතිවෙනවා....

පවුල් ජීවිතය ඇතුල් වුනු මුල් කාලය හරිම සුන්දරයි... රහසේ උන දේවල් නිදහසේ කරගන්න අවස්ථාව ලැබෙනවා.... මුල් අවුරුද්ද තමයි විවාහයේ සුන්දරම කාලය... කන්නේ එකට... ස්වාමිපුරැෂයා වැඩ ඇරිලා එනකම් කන්නේ නැහැ.... තේ කෝප්පේ බෙදාගෙන බොන්නේ..... නාන්නේ එකට... එයා මෙයාගේ පිට අතුල්ලනවා... මෙයා එයාගේ පිට අතුල්ලනවා..... ක්‍රියාකාරකම් තුල අමුතුම සුන්දරත්වයක් මවාගන්නවා..... මේ ආදරයද ? 


නමුත් මේ එකම දේවල් දිගින් දිගටම වෙනකොට මේ දේවල් ටික ටික එපාවෙන්න... අර මුලින් තිබුන රසය නැතිවෙනවා.... අදත් පරක්කුයිනේ... මට බඩගිනි... මම කනවා.... බැඳපු අලුත දෙන්නම එකට ඇඳට ගියත් ටික කාලයක් යනකොට මහත්තයා “මුවී“ එකක් බලනවා.. නෝනා නිදිය ගන්නවා...නෝනා උදේ පාන්දර නැගිටිනවා උයන්න... බැදපු අලුත මහත්තයාත් නැගිටිනවා... ටික කාලයක් යනකොට මහත්තයා නිදි.. නෝනා විතරක් නැගිටලා උයලා දෙනවා..... රෑට නෝනා ඉක්මනට නිදියනවා... උදේ ඇහැරෙන්න....දෙන්නා වෙලාවල් දෙකකට වැඩ කරන්න පටන් ගන්නවා....ටිකින් ටික දෙන්නා කථා කිරිම අඩුවෙනවා... මහත්තයා රෑට බිසී...නෝනා උදෙට බිසී.... මේ දුරස්ථ බව මීට කලින් ආරම්භ වෙනවා දෙමව්පියොත් එක්ක ඉන්න පටන් ගත්තොත්.... වැඩි කලක් යන්න කලින් නැන්දම්මා ලේලි අරගලය ආරම්භ වෙනවා.... මගේ පුතා ගැන මම බලන්නේ නැතිව කව්රැ බලන්නද ? නැන්දම්මාගේ තර්කය වෙනවා....දෙන්නාට තියන නිදහස අවහිර වෙනවා.....පුතා ගෙදර එනමග අම්මා බලාගෙන අම්මාගේ දුක කියන්න....බිරිඳ කාමරේට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා එයාගේ දුක කියන්න...කාගේ දුක නිවන්නද කියලා හිතාගන්න බැරිව මනුස්සයා අසරන වෙනවා....උදේ ඉඳලා වැඩ කරලා මහන්සියෙන් එන ස්වාමිපුරැෂයා ගේ තත්වය ගැන හිතන්න... මේ කාරණය තුල නිවසට එන වෙලාව පරක්කු වෙනවා.... කාලය ගත කරන්න තැනක් හොයාගන්නවා... බොහෝ විට මිතුරන් එක්ක... එහෙමත් නැත්නම් බාර් එකක.. එහෙමත් නැත්නම් තවත් ගෑණියෙක් හොයාගන්නවා.....

අනිත් කාරණය ලිංගික ජීවිතය අඩාල වීම..කාන්තාවකට සාපේක්ෂව පිරිමියාගේ ලිංගික උත්තේජනය වැඩියි....ඉක්මනින් සතුට හොයනවා...... බොහෝ පිරිමින්ගේ හිතේ හීන තියනවා.. තමන් ලිංගිකව එකතුවෙන ආකරය සම්බන්ධයෙන්.. ඒවා සමහර විට තමන් බලපු නිල් චිත්‍රපටියක්... එහෙමත් නැත්කම් යමෙක් බෙදාගත්ත අත්දැකීමක්... සමහර විට මේවා බොහොම අස්වාභාවිකයි කියලා හිතෙන්නත් පුලුවන්... නමුත් මොහු මේක බලාපොරොත්තු වෙනවා....සමහර වෙලාවට බිරිඳ කුස්සියේ උයනකොට බදාගන්න..හදිසියේ කෑම කාමරේ මේසේ උඩ සංසර්ගයේ යෙදෙන්න....තමන් ඇදේ ඉන්නකොට බිරිඳ නාලා ඇවිත් තමන්ව උද්දීපනය කරන්න.. ඔය වගේ බොහෝ හීන ස්වාමිපුරැෂයිනගේ හිත්වල හිරවෙලා තියනවා....


බිරින්දෑවරැන්ගේ පැත්තත් එහෙමයි.....ඇය නිතරම බලාපොරොත්තු වෙනවා තමන් ආදරය කරන කාලේදී දැක්ක පෙම්වතාව... හුරතල් වෙන්න.... පෙම්බස් දොඩන්න... කනට ලංවෙලා කොඳුරන්න...ඒදා කිව්වා වගේ මම ඔයාට ආදරෙයි සුදු කියලා අහන්න...ඔඩොක්කුවට වෙලා හුරතල් වෙන්න...ඔහු සතුටු වෙන්නට පෙර තමාව සතුටු කරන්න.... තමන් උයනවානම් ලඟට වෙලා ඉන්න...ලුණු ගෙඩියක් සුද්ද කරලා දෙන්න...මේ වගේ බොහෝ දේවල්... 


හැබැයි මේ කාටවත් මේ ගැන කෙලින් කථා කරගන්න බැරි තත්වයක් තියනවා... තමන් ගැන වරදවා හිතයිද....තමන් “වල්“ මිනිහෙක්, ගෑණියෙක් කියන හැඟීමක් ඇතිවෙයිද ? වගේ තත්වයන් මේ සංවෘත භාවයට හේතුවෙන්න පුලුවන්....එහෙමත් නැත්නම් ජීවත්වන පරිසරය...පවුලේ අනිත් සාමාජිකයන්ගෙන් සිදුවන අවහිරතා.... දෙමව්පියන්ගෙන් සිදුවෙන හිරිහැර..... දරැවන් ලැබුන විට සිදුවන සීමාවන්....වගේ බොහෝ බාහිර කරැණු මත මේ සන්නිවේදනය බිඳ වැටෙන්නත් පුලුවන්.....


විවාහ වෙන්නට පෙර හිතන්න.....


- අපි එකිනෙකා අඳුනනවද ?
- එකිනෙකාගේ අශාවන් හඳුනාගෙන තියනවද ?
- එකිනෙකා වෙනුවෙන් කැපවෙන්න පුලුවන්ද ?
- කාටවත් බරක් නොවී අපිට ජීවත් වෙන්න හැකියාවක් තියනවද ?
- අපි අපි වෙනුවෙන් ඉවසනවද ?
- අපිට අපි  වෙනුවෙන් කාලය වෙන්කල හැකිද ?
- අපි එකිනෙකාට විවෘත ද?
- අපිට අපේ හැඟීම් විවෘතව කියන්න පුලුවන්ද?
- අපිට ජිවිතය බෙදාගන්න පුලුවන්ද ?
- අනෙකාගේ අශාවන් උදෙසා අපිට කැපකිරීම් කරන්න පුලුවන්ද?


හිතන්න.....විවෘතව කථා කරන්න....


මේ ගැන විවධ මත තියෙන්න පුලුවන්....මේ ගැන හදාරන්න කිසිම පාසලකින්වත්.....කිසිම සරසවි පාඨමාලාවකින් වත් බැහැ.....ජීවිතය විඳීම තුල හැරෙන්නට......ගන්න හොඳ දේ ගන්න...වැරදි දේ විසිකරන්න.....ජීවිතය දකින්න....විඳවන්න නොව...විඳගන්න..... 


අවසන් නොකර අවසන් කරනවා.... හිතන්න ඉඩක් තියලා.....


(එකඟ නොවෙන දේ ඇත්නම් ලියන්න....වැරදි නම් පෙන්වා දෙන්න....ඇනෝලට ඉඩ තියනවා...එකතු කරන්න පුලුවන් දෙයක් එකතු කරන්න.... අත්දැකීමක් බෙදාගන්න....සමහරවිට අපිට නෙමෙයි.... ඇතුලට එන්න ඉන්න අයට වැදගත්වෙයි......මොකද මෙතන වැරදි තීරණයක් ගත්තොත් ආයිත් හදන්න අමාරැයි.....)

නුඹේ ආදරේ....

උඹේ ආදරේ..

හරි ගනන්...

එක කිස් එකකට..

බොරැල්ලේ No Limit එකේ..

Fit-on Room එකට..

ගවුම් තුනයි..

බ්ලවුස් දෙකයි..

ස්කර්ට් පහයි...

අද ඉතිං..

මාසේ පඩියම ඉවරයි..

ඔබේ අයිතිය සහ වගකීම - 4 (ගුටි නොකා සිටීමේ අයිතිය)

දින කීපයක් ලියන්න බැරි උනේ ටිකක් වැඩ වැඩි උන නිසා. ඔන්න මං නැවතත් ලියනවා. මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් ලියන සිව්වැනි ලිපිය මේක. මීට ඉහත ලිපි නොබැලුවානම් ඒවත් බලලම එන්න. හැබැයි මං මේ ලිපි වලින් බලාපොරොත්තු වෙන අරමුණ ඉටුනොවෙනවා වගේ හැඟීමක් තිබුනත් තව දුරටත් ලියන්න හිතුවා. මට අවශ්‍ය මේ සම්බන්ධයෙන් සංවාදයක් එහෙමත් නැත්නම් කතිකාවක් ගොඩනගන්න... ඒත් එහෙම දෙයක් වෙනවා කියලා පේන්න නැහැ. මොකද මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් පත්තර වල නිතරම ලිපි පලවෙනවා. පොත් පත් ලියවෙනවා. මම කැමති නැහැ මේ ලිපි පෙල ඒ ගනයටම වැටෙනවට. මොකද බ්ලොග් එක සජීවී මාධ්‍යක්. අපි පොතක් කියවලා වහලා දාන එකට වඩා වැඩි යමක් බ්ලොගයක් හරහා කරන්න පුලුවන්. මං බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ලිපිය හොඳද නරකද කියලා කමෙන්ටු දාන එක නෙමෙයි. ගොඩ නගන්න උත්සහ කරන්න සංවාදයක්. මේ ගැන අත්දැකීම් තියන අය ඒවා බෙදාගන්න කියන එක. 

හරි දැන් කථා ඇති. බහිමු මාතෘකාවට. අපි කථාකරමින් හිටියේ ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තුන්වන පරිඡ්චේදයේ 11 වැනි වගන්තිය නොහොත් “ගුටි නොකා සිටීමේ අයිතිය“ සම්බන්ධයෙන්. එතනදි අපි එහි අඩංගුවෙන වචන එකින් එක විග්‍රහ කරමින් තමයි හිටියේ. මෙහි සදහන් අනෙත් වචනය තමයි අමානුෂික කියන එක. වචනයේ තේරැමෙන් කියවෙනවානේ මේ කියන්නේ මොකක් ගැනද කියලා. ඒත් මේ සම්බන්ධයෙන් නීතිපොත්වල පැහැදිලි නිර්වචනයක් නැහැ. බොහෝ වෙලාවට සිද්ධ වෙන්නේ විවිධ නඩු තීන්දු උදාහරණයට අරගෙන පැහැදිලි කරන එක. ඇත්තටම මොකක්ද අමානුෂික කියන්නේ. අ...මානුෂික. එහෙමත් නැත්නම් මනුෂ්‍යත්වයට නොගැලපෙන යන්නයි. දැන් නැවතත් ඔබේ මතකයට එන්නේ විවිධ ආකාරයේ ශාරීරික වධ දීම් ගැන. ඒත් ශරීරයට කිසිම පීඩාවක් නොකරත් අමානුෂික සැලකීම් සිද්ධ වෙන්න පුලුවන්. 

මං පොඩි උදාහරණයක් කියන්නම්. මං වවුනියාව පැත්තේ වැඩකරන කාලේ අත්දැකපු දෙයක්. අපි සමහර අවස්ථාවල ඒ පැත්තේ ඉන්න යම් මට්ටමක් උසස් නිළධාරීන්ව හමුවෙන්න යනවා. අත්‍යාවශ්‍ය කාරනා වලට නොවුනත් පොඩි පොඩි “චැට්“ දාන්න. ඔවුන් නොදන්නවා උනාට මේක අපේ රාජකාරියේම කොටසක්. (නැහැ බොන්න නෙමෙයි... මං මගේ සේවා කාළයේදී පොලිසියෙන් හෝ කිසිම රජයේ ආයතනයකින් තේ එකක් වත් බීලා නැහැ) මේ එක්තරා අපරාධ අංශ ස්ථානාධිපති කෙනෙක් කියපු කථාවක්. ඇත්තටම මොහු හොද දැනුමක් තියෙන පරිනත නිළධාරියෙක්. නීතිය ගැන හැම දෙයක්ම දන්නවා. කිසිම අවස්ථාවක් කථා කරලා බේරෙන්න අමාරැයි. මං බොහෝ දේ මේ නිළධාරියාගෙන් ඉගෙනගත්තා. දවසක් මං ඔහු හමුවුන අවස්ථාවක අපි අතර වෙච්ච සංවාදයක් මේක. 

නිළධාරී - මිස්ටර්ට කියන්න මං ඔය ප්‍රශ්ණ කරන්න මිනිස්සුන්ට ගහන්නේ නැහැනේ. නීතිය දන්න කෙනෙක් විදියට මං කවදාවත් නීතිය කඩන්නේ නැහැ. 

මම - එතකොට මහත්තයා කොයිවගේ ක්‍රමයක්ද අනුගමනය කරන්නේ.. 

 නිළධාරී - මං කරන්නේ ඉස්සල්ලම හොඳින් අහනවා... කියන්නේ නැත්තන් තමයි මගේ වැඩේ පටන් ගන්නේ.. කොහොම හරි ඩීඕ (Dentation Order/ රඳවා ගැනීමේ නියෝග) ගහලා  කොහොම හරි දවස් දෙක තුනක් තියාගන්නවා.. අතක්වත් තියන්නේ නැහැ... හැබැයි කන්න දෙන්නේ නැහැ.. දෙවැනි දවසේ විතර හොඳට කොච්චි මිරිස් එහෙම දාපු කොත්තු රොටියක් දෙනවා කාපං කියලා... මුත් එලෝ මෙලෝ නැතුව කනවා... වේල් දෙක තුනක් නොකා හිටිය නිසා උන්ට කටට දැවිල්ල දැනෙන්න ටික වෙලාවක් යනවා... 

මම - ඉතිං.. ඉතිං... 

නිළධාරී - මිස්ටර් හිතන විදියට දැන් මොනාද මුට ඕනේ... 

මම - වතුර 

නිළධාරී - ඔව්... වතුර.. හැබැයි වතුර දෙන්නෙ නැහැ... වීදුරැව පෙන්න පෙන්න ප්‍රශ්ණ කරනවා... අනිවාර්යෙන්ම ඌ දන්න දෙයක් තියනවා නම් කියනවා.. ඒකේ දෙකක් නැහැ.. අත්දුටුයි.. ප්‍රත්‍යක්ෂයි... 

මෙය ඉතා දරැණු තත්වයකි.. භාහිර ශරීරයට වන හානියට වඩා අභ්‍යන්තරික වශයෙන් වන හානියේ බලපෑම වීශාලය. මෙවැනිම තවත් සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් පලවුන පුවත් පත් වාර්ථාවක් මේ තියෙන්නේ. 

සිද්ධිය සරළව කිව්වොත් මෙසේය... ඔහු ආබාධිත රණවිරැවෙකි.. හිසේ ආබාධයකින් පලෙයි. එක් පාදයක් අහිමිව ඇත. කෘතිම පාදයක් භාවිතා කරයි.. ඔහු සිය සොහොයුරා සමග වැලිසර නාවුක හමුදා කඳවුරට ගොස් මෝටර් සයිකලයකින් නැවත පැමිනෙමින් සිටියදී කඳාන පොලිසියේ නිළධාරීන් විසින් නවතා තිබේ. හමුදා නිළධාරියා තම ආබාධය හේතුවෙන් හෙල්මට් නොපැලඳ සිටි අතර ඒ ගැන අදාළ පොලිස් නිළධාරීන්ට පැහැදිලි කලද ඔවුන් එය පිළිගෙන නොමැත. පසුව ඇතිවු බහින් බස් වීමේ දී මේ පුද්‍ගලයාට සහ ඔහුගේ සහෝදරයාට පහර දී අත්අඩංගුවට ගෙන පොලිස් ස්ථානයට ගෙන ගොස් ඇත. පසුව ඔහුගේ සහෝදරයාව කූඩුවට දමා "උඹ අපිට නේවි පාට් දානවා" දැයි කියා මේ නිළධාරියාට පහර දී ඇත. තවද ඔහුගේ ‍කෘතිම පාදය ඉවත්කර පොලිස් ස්ථානයේ කොරිඩෝවේ "බට්ටා" පනින්නට නියෝග කර ඇත. මොහු ‍ලුතිනන් වරයෙකි. ලුතිනන් වරයෙකු යනු නාවික හමුදාවේ උසස් නිලයකි. මොහුගේ පාදය අහිමිවුනේ හොර‍ පොල් කැඩීමට ගොස් නොවේ. මේ නිළධාරියාට සිදුවු මානසික බලපෑම කෙතරම් විය හැකිද ? තවත් මෙවැනි සිද්ධීන් කොතෙකුත් සිදුවිය හැකිය.

පසුගිය වක වානු‍වේ දී පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගත් පාතාල සාමාජිකයින් බොහෝ දෙනා සඟවා තිබු අයුධ ‍සොයාදෙන්නට ගොස් වෙඩි කෑවෝය. අපි හිත යටින් සිනාසිමු. "පාතාලයන්ට හොඳ වැඩේ".. අපි සිතිමු... බළධාරීන්.. නිහඬව සිටියහ... පසුව එය තමන්ගේ "හොර ගෑනි" ට විහිළු කල තරැණයින් උස්සාගෙන ගොස් වධ දී මරා දමන්නට තරම් වර්ධනය විය... එම සිද්ධියේ අපරාධකාරයින්ට දඬුවම් ලැබුන බව සැබෑවකි.. ඒත් අර තරැණයින්ට නැවතත් ජීවිතය ලැබුනේ නැත. ඒ දෙමව්පියනට දරැවන් ලැබුනේ නැත.

මෙය ඔබට.. මට ඕනෑම මොහොතක සිදුවිය හැකිය... ...මෙය අවසානය නොවනු ඇත... ටික කලකදී මෙය අපට අමතකය.... ඒත් අනතුර තවමත් අප වටා කරකකෙමින් සිටියි...

ඊලඟ ගොදුර ඔබ විය හැකිය...

ජීවිතය හැරී බලමි

තෙවැනි පැටළුම

ටික දවසක් ලියන්නේ නැතිව හිටියේ ලියන්න තියෙන කම්මැලි කම හින්දා නෙමෙයි... එකින් එක සිදුවීම් මතක් කරනකොට හිතේ ඇතිවෙන වේදනාව හින්ඳයි.. ඇත්තටම ඒ කාලේ මතක් වෙන හැම මොහොතකම හිස් මුදුනෙන් පටන් ගන්න හීනි වේදනාවක් යටිපතුල් දිගේ ගාලාගෙන යනවා දැනෙනවා.. ඒත් මං ලියන්න හිතුවා...කවදාහරි දවසක අනු මේක දකියි... කවදා හරිම දවසක...

පැතිමි මම මනාලිය වන්නට...

ඔබේ සුරතේ එල්ලී...

සොඳුරැ කුටිය වෙත පියමනින..

සියළු අභරන බැඳි වතින්..

සුදු මලින් ගත් වරලසින්..

ඔබමගේ මුහුණ සිඹින කල..

විලියෙන් රතු වු මුහුණින්..

ඔබේ පපුතුරේ දැවටෙන්න..

ඔබ මගේ රැඳි සේළ හිමි හෙමින්..

මුදාලන කල්හී..

ඔබේ තුරැලෙන් මිදී..

විලියෙන් සැඟවයන්නට..

පුරමි පාරමී මං..

අනුගේ සිතුවිලි..මට තාමත් මතකයි අනු ඔය කවිය ලියපු දවස...එදා වගේම...

 ........................................................................

අනු...මට සමාවෙන්න.. ඔයාව රිද්දන්න හිතාගෙන නෙමෙයි මං එහෙම කිව්වේ... අනු කැමති නම් අනුගේ හිතේ තියෙන දුක කියන්න මං අහගෙන ඉන්නම්... මං අනුට කිව්වා...

ඇත්තටම මං ටිකක් හරි සතුටින් ඉන්නේ ජානක.....ඔයත් එක්ක ගෙවන මේ වෙලාව තමයි...ගෙදර අපායක්.. එක පැත්තකින් තාත්තගෙන් ප්‍රශ්ණ... එයා දැන් අපි ඉන්නවද මලාද බලන්නේ නැහැ... අම්මට ඔනේ මාව ඉක්මනට රොහාන්ට බන්ඳලා දෙන්න...වයස විසි දෙකක්කින් මට කසාද ගෑණියෙක් වෙන්න ඕනෙ නැහැ ජානක... රොහාන් අපේ අම්මගෙන් මං ගැන අහලා තිබුනේ මං ඕලෙවල් කරන දවස්වලම.. එයා හොඳ රස්සාවක් කරන්නේ.. අම්මා කියලා තියෙනවා ඕලෙවල් කරනකං ඉන්න කියලා.. ඊට පස්සේ ඉඳලා එයා මං පස්සේන්මයි.. මාව පන්ති එක්කං යනවා... එක්කං එනවා.. මට යන්න ඕන හැම තැනකම මං ගියෙත් මට යන්න සිද්ධවුනෙත් රොහාන් එක්ක...

මං අඳින්නේ මොනාද කියන එක පවා තීරණය කලේ එයා..ඒ දවස් වල මට තේරැනේ නැහැ... මට රොහාන් ඇරෙන්න වෙන කිසිම කෙනෙක්ව ආශ්‍රය කරන්න ලැබිලා නැහැ..

රොහාන් මට ආදරෙයි....ඒත් ටික ටික ලොකුවෙනකොට මට තේරෙන්න ගත්තා මේ ආදරේ මං බලාපොරොත්තු වෙන දේ නෙමෙයි කියලා...තාත්තා නැති අඩුව රොහාන්ගෙන් පිරිමැහුනා... ඒත් මට මට ඕනේ ජීවිතේ විඳින්න ජානක....

බස් එකේ කර්කශක සද්දේ අතරින් අනුගේ හීන් ඉකිබ්ඳුම මට ඇහුනා...

අඬන්න එපා අනු... ඔයා අඬනවා බලං ඉන්න බැහැ.. මං කැමති නැහැ ඔයා අඬනවට...

මට වෙන මොනාද කරන්න පුළුවන් ජානක.. 

මං හරිම අසරණයි... කව්රැවත්ම මං ගැන තකන්නේ නැහැ... ඒත් හැමෝම මගෙන් යම් යම් දේවල් බලාපොරොත්තු වෙනවා... කව්රැවත් මට ඔනේ මොනාද කියලා අහන්නේ නැහැ..

මං හරියට සරැංගලයක් වගේ... නූල බුරැල් කලොත් උඩ යනවා...නූල තදකලොත් නවතිනවා....මට මේ ජීවිතේ එපා වෙලා තියෙන්න ජානක... මට වෙලාවකට මැරෙන්න හිතෙනවා...

අනූඌෟෟෟෟෟෟ............................... වටේම ඉන්න අයට ඕනෑ ඔනෑ විදියට තමංගේ ජීවිතේ තීරණ ගන්න ඉඩ තියන්න එපා අනූ...

කව්රැ නැති වුනත් ඔයාට මං ඉන්නවා... මට තවත් මේක හිතේ තියාගෙන ඉන්න බැහැ... එහෙම වුනොත් එක්කෝ මට පිස්සු හැදෙයි.. නැත්තං සිරෝසිස් හැදෙයි....

මං ඔයාට ආදරෙයි අනු..... 

මට පුළුවං ඔයාව දුකක් දෙන්නැතුව බලාගන්න...  හැබැයි මට එහෙම කරන්න එපා කියන්න එපා අනු... ඔයා මට ආදරේ නොකර ඉන්න... ඒත් මට ඔයාට ආදරේ කරන්න එපා කියන්න එපා අනු....

අපි දෙන්නා අතර නිහඬ බව හරියට කල්පයක් වගේ මට දැනුනේ... අනු තාමත් මූණ බිමට බරකරගත්ත ගමන්... ඇස් දෙපැත්තේන් හීනි කඳුළු කැට දෙකක් එලියට පනින්න පොර කනවා....

අනු ඔළුව ඉස්සුවේ කඳුළු වක්කරගෙනම...

ඒ ඇස් දෙක කියන දේ මට තේරැණා...... කර වටේ අතදාලා පපුවට තුරැළු කරගත්තේ බස් එකේ කියලා කිසිම ගානක් නැතිව...

මාව කවදාවත් තනි කරන්න එපා ජානක....

පපුවට තුරැල් උනු අනුගේ හුස්ම ගන්න හඬ මට ඇහුනා...

මට තාමත් මතකයි ඒ දවස....

එක්තරා අවුරැද්දක හරියටම දෙසැම්බර් දහවැනිදාවක්.... එදා සෙනසුරාදාවක්.....මට තාමත් හරියටම ඒ වෙලාව මතකයි... ඔයා ඇඳගෙන හිටියේ කළු පාට රැළි සායකුයි.. කහපාට බ්ලවුස් එකකුයි..ඔයාට මතකද.... හරියමට එදා.... ඔයාගේ සෙරප්පුව කැඩුනා පිටකොටුවෙදී....මගේ ඉස්ඉස්සල්ලම තෑග්ග... කෙහෙල්වත්තේ සපත්තු කඩ අස්සේ රිංගලා සෙරප්පු  ගත්තා.....මං අරං දුන්න කළු පටි සෙරප්පු ජෝඩුව... ඒ හැම දෙයක්ම මට තාමත් මතකයි අනූ....

අනු..... අපි හෙට කොහේ හරි යමුද ?

මට ඔනේ ඔයත් එක්ක නිදහසේ ඉන්න පුළුවන් තැනක්....

යමු රත්තරං.... මං ඔයා කියන් ඕන තැනකට යන්න එන්නං..

ජානක.....

ඇයි පැටියෝ....

මගේ අත රිදෙනවා රත්තරං... ඔයාගේ අතට හිරවෙලා.....

අනේ සොරි අම්මා......

අනේ ජානක මං තරහයි....මීට පස්සේ එහෙම සොරි කිව්වොත්.... මීට පස්සේ කිසිම දේකට සමාව ගන්නවත් ස්තූති කරන්නවත් එපා...

ඇයි අනු ඒ....

සමාව ගන්නෙත්, ස්තූති කරන්නත් ඕනේ අපි දෙන්නා දෙන්නෙක් නම් නේද ? එහෙමනේ ද?

ඔයා ඇයි ඔයාගෙන් සමාව ඉල්ලන්නේ....

කොටුවේ ස්ටේශන් එකේ... හත්වෙනි වේදිකාවේ අන්තිම බංකුවේ ඉඳගෙන ඔයා මට කිව්වා.....

ඔව් රත්තරං අපි දෙන්නා දෙන්නෙක් නෙමෙයි එක්කෙනෙක්...

අනුගේ පුංචි ඇඟිලි ආයිත් මගේ ඇඟිලි වලට මැදිඋනා....

ජීවිතය හැරී බලමි

                                                                                                    දෙවැනි පැටළුම

කඳුළු කැට දෙකක් සටස් ගාලා එළියට පැන්නේ ඉස්මොල්ලේ ගිය නිසා ද එහෙමත් නැත්නම් දැක්ක දේ නිසා ද කියලා හරියටම කියන්න බැරි උනත් වැටෙන්න නොදී හංගගත්තේ අක්කා පෙන්නේ නැති වෙන්න.

“මට තව සිගරට් එකක්“...  අක්කා මගේ දිහාට හැරැනා... මොකද අද කවදාවත් නැතුව......මං හිනා උනා...

මට පිස්සු,.... මං මටම කොඳුර ගත්තා... මං මොකද කාගේවත් කෙල්ලෙක් ගැන තැවෙන්නේ...එකම එක දවසක් විතරක් දැකපු... වචන 10 කට වඩා කථා නෙකරපු කෙල්ලෙක් ගැන ඇයි මං මේ තරං හිතන්නේ..

රේස් එකට ආපු කොටුව බස් එක අනුවයි එයාගේ කොල්ලවයි අරගෙන ඉගිල්ලුනා.... මහා මූසල පාලුවක් දැනුනා.. බුද්ධිය මොනවා කිව්වත්... හිත ඇතුලේ කියාලන්න බැරි මොකක්දෝ හැඟීමක්... සියුම් ඊරිසියාවක් දැනෙනවා..

අනූ.....  

බාගෙට බීපු සිගරට් එක බිම දාලා පෑගුවේ කේන්තියට ද දුකට ද දන්නේ නැහැ..

පාරෙන් පැනපු ගමන් අපු බස් එකේ එල්ලුනා... තුඩැල්ල එකයි.. මං කොන්ඳා අතට සල්ලි දුන්නා.

මං බස් එක ඇතුලේ හිටියට හිත පිස්සු බල්ලෙක් වගේ දුවනවා.

ඉස්සරහා බහිනවා..කොන්ඳා මගේ මුණ දිහා බැළුවේ මගින් බැස්සට සල්ලි නම් දෙන්නේ නැහැ වගේ බැල්මක්..

තියාගනින් උඹේ සල්ලි.. හැමදාම පුරැදුමේසේම වාඩි උනා..

ආ... ජානක මහත්තයා කාලෙකින් අපිව මතක් වෙලා තියෙන්නේ..

බියර් එකයි.. ගල් කාලයි... ඔම්ලට් එකයි.. ගොල්ඩ්ලීෆ් පහයි..

ඇයි මේ..... වීදුරැ දෙක තුනක් ඉවර වෙනකොට හැමදේම හරියයි.. මං හිතට බොරැවක් කිව්වා..

.................................................................................

“Good Morning” මිස්ටර් ජානක.... කියාගෙන අනූ කාමරේට ඇතුල්උනා.. “Good Morning” කොහොමද ඉතිං..

අපි දැක්කා ඊයේ අන්ධ ජෝඩුවක් යනවා bus halt එකේ දි..අනූගේ මුණ රතු උනා..

එයා හිනාවුනා මුකුත් නොවුන ගානට.. පොත අත්සන් කරලා යන්නම් කියාගෙන ගියා..

ආයිත් අර මූසල හැඟීම.. ඒ පාළුව ඉතිරි උනා කාමරය පුරාම..

මං ආයිත් හිර උනා ලිපිගොනුත් එක්ක.. වෙලාව ගියා දන්නෙම  නැහැ...

ජානක සර් මොනාද සැරින් සැරේ ඔළුව උස්ස උස්ස බලන්නේ... මාලි මැඩම්ටත් ඕනෙ නැති බම්බුවක් නැහැ.. මං මටම කියාගත්තා..

මුකුත් නැහැ මැඩම්.. මං හිනා උනා..

මට ඊයේ Production ටික ගේන්න..

මං file මිටියත් උස්සගෙන කාමරේට ගියා...

මං කාමරේට යනකොට මාලි මැඩම් phone තිබ්බා..

ජානක දැන් floor එක ටිකක් ඉක්මන් කරගන්න වෙනවා.. මොකද නැත්තම් අපිට වෙලාවට මේ order එන දෙන්න බැරිවෙයි...

Excuse me කියාගෙන අනූ ත් ඇතුල් උනා කාමරේට..

හිත ආයිත් නැවතුනා... මාලි මැඩම් මොන මොනවදෝ කියනවා.. එක දෙයක්වත් ඔළුවට වැටෙන්නේම නැහැ..

ජානක සර් අපි කවදද අනිත් order එක ලයින් එකට දාන්නේ..

ලබන සුමානේ විතර දාන්න පුළුවන් වෙයි මැඩම්.. එහෙම තමයි target හදලා තියෙන්නේ..
.................................................................................

ඔය විදියට දින සති මාස ගතවුනා..අපි ගොඩක් වෙලාවට එකට වැඩ කලා.. හොඳ යාළුවො උනා...

අපිට වෙලාව ලැබුනා කථාකරන්න... tea time එකේ දි  lunch time එකේ දි..

අපි බොහෝ දේවල් කථා කලා...campus එක ගැන... ඒ කාලේ කොයි තරම් සුන්දරද... අනු හරි ආසාවෙන් campus එකේ දි මුණ දීපු අත්දැකීම් ගැන අහගෙන හිටියා....


ඔයා දන්නවද අනූ ඒ කාලේ අපේ බැචෙක් හිටියා.. කෙල්ලෙක්.. හරියට ඔයා වගේමයි.. ඒකිට නම දාලා තිබ්බේ “යංකෝතකෝ“ කියලා... ඔයාටත් හැබැයි ඒ නම ගැලපෙනවා... බ්රේක් නැති කටින් එළියට පන්නා..

කිව්වට පස්සෙයි කියපු දේ බරපතලකම තේරැනේ..

ඇයි එයාට ජපන් කමක් දාලා තියෙන්නේ... එයා ජපන් කෙනෙක් වගේ ද..

මේකි tube light එකක්නේ.. මං යනවා... බායි... කියාගෙන මං කාමරේට ආවා...

මට තනියම හිනා... ඔයා හරිම නරකයි ජානක... මං තරහම තරහයි... අනූ මූණ රතු කරගෙන ඇවිත් කියලා ගියා..

එදා හවස තේ බොන්න ආවෙත් නැහැ....

මට සමාවෙන්න හිත රිද්දන්න හිතාගෙන එහෙම කිව්වා නෙමෙයි...

ඔයාට තේරෙන්නේ නැහැ ජානක... මං උඩින් හිනාවෙලා හිටියට හිත ඇතුලෙන් ගොඩක් වේදනා විඳින කෙනෙක්... අපේ ගෙදර අයත් හැමතිස්සෙම මගේ හිත පාරනවා.. මං ටිකක් හරි සතුටින් ඉන්නේ ඔයා එක්ක ඉන්න ටික වෙලාව විතරයි..මට මේවා කියන්න කව්රැවත්ම නැහැ..


මං තනිවෙච්ච කෙල්ලෙක්..

ඇයි රොහාන්..


එයා හරිම වෙනස් චරිතයක්... එයා මට වැඩිය අවුරැදු 15 ක් විතර වැඩිමල්.. එයාට මං බලාපොරොත්තු වෙන ආදරේ දෙන්න බැහැ... මං කැමතියි ජීවිතේ විඳින්න... විඳවන්න නෙමෙයි.. එයා මට ආදරෙයි.. ඒත් එක හරියට තාත්තා කෙනෙක් එයාගේ දුවට තියෙන ආදරේ වගේ.. මං බලාපොරොත්තු වෙන්නේ එහෙම ආදරයක් නෙමෙයි.. එයා නරක කෙනෙක් නෙමෙයි.. ඒත් එයා මගේ හිත හොයන කෙනා නෙමෙයි ජානක..
.

අනේ මංදා... මං මටම කියාගත්තා...

හීනි දුකකුත්... කාළකන්ණි සතුටකුත් හිතේ ඇතිවුනා....

අනූ ව මට අයිතිකරගන්න පුළුවන් වෙයි ද.......?