ඇය බැන්ඳාට පසු නුඹ..

ඇය බැන්ඳාය..

නුඹ ඇය හට පසු බැන්ඳා..

නුඹලට පෙම්කරපු වරදට..

මම දුක් වින්ඳා..

කලකට පස්සේ ඇවිඳින්..

ගිය හින්ඳා..

වැලලී තිබුන දුක් හිත..

එළියට ඇද්දා..

බඳීනවා කියලා..

දැන දැන ආදරේ කලේ..

උඹමයි එහෙම ඉන්න තරමට ..

මට ආස කලේ...

යන්නම ඕන කිව්ව නිසයි..

ඈත් කලේ..

හදිසියේ ඇවිත් හිත පාරලා...

මොකද කලේ..

සැමියා ඇවිත් මහ රෑ..

ගුටි දෙනවාද...

සැමියාගේ අම්මා දවල්ට..

වද දෙනවාද...

දරැවන් එක්ක නුඹ..

එය ඉවසනවාද...

ඉස්සර වගේ තනියම..

නුඹ අඬනවද..

දැන් උඹ දුරයි ඇවිදින්..

දුක කිව්වාට..

සැමියයි දරුවෝ දෙන්නයි..

උරුමයි නුඹට...

ඉවසා සියළු දුක සතුටින්..

නොගොස් පිට..

ඉන්නට ලැබේවා පතනමි..

දෙවි පිහිට...

යහපාලනයේ ගීතය..

(පිංතුර අයිතිය ශෙහාන්  ගුනසේකර)

ජනාධිපති-

පුල්ලි ගොනා පුරුදු කාරයා..

මම “සිරා“ කරත්ත කාරයා...

මේකයි මගේ බරබාගේ..

පැයට සැතපුමයි වේගේ..

ඔහෙලා හඳට යන්න හදනවා...

(ටොයියෝ අත්පොලසන් දේ...)

අගමැති-

උඹයි මට කන්න දුන්නේ...

උඹයි මට බොන්න දුන්නේ..

ඒ ගැන මම දිව්රනවා..

ලිඳ ලඟ හරක් ගාලේ..

සෙල්ලම් කෙරුව තාලේ...

අම්මපා පුදුම හිතෙනවා...

ජනාධිපති...

වේගෙන් යන කාර් ලොරි තිබේ..

මගේ පනම් හතර මට ලැබේ...

මේකයි මගේ බරබාගේ...

පැයට සැතපුමයි වේගේ..

ඔහේලා හඳට යන්න හදනවා..

අගමැති සහ අකිල..

පොත් ටික පොඩි කෙලීට..

අරගෙන දෙන්නට මට..

දෙයියා මගේ මුහුන බලනවා..

පාසැල වෙත යන්නට..

මිරිවැඩි සඟලක් මම..

පුතේ නුඹට අරගෙන දෙනවා...

සිංදුව තව කියයි...

බදුල්ලේ සිරිපාල.. නිමල් ලංසා...අජිත් බී පෙරේරා ඇතුලු අනිත් නඩේ..

කව්රුදෝ කවුරුදෝ..

දැන් ලොක්කෝ...

අපිමයි අපිමයි දැන් ලොක්කෝ...

.

.

.

තව දිගටම කියයි..

.

.

ටොයියෝ අත්පොලසන් දේ...

.

.

බයියෝ දෙස් තියයි..

.

.

අපි මහජනයා...?

මතකය සුවඳ..

හැම ගැහැණියකටම ඇයට ආවේණික සුවඳක් තියනවා.. ජීවිතේ යම් දවසක ඒ සුවඳ හදවතින් වින්දොත් ඒ සුවඳ ජීවිත කාලය පුරාම හදවතේ රැඳිලා තියනවා.. මුලු ජීවිත කාලය පුරාම.. යම් දවස ඒ සුවඳ දැනුනොත් වියපත් වෙච්ච හදවත ජිවිතේ මුලට ගෙනියන ඒ සුන්දර මතකයන් අවදි කරනවා..

ඒත් ඒ මතයන් අවදවීම තවත් කෙනෙක්ගේ සතුටට බාධාවක් නම්...

නිහඬවම ඒ අවදි වුනු මතකයන් විඳගැනීම තමයි වටින්නේ..

ඒකයි ආදරේ සැබෑ අරුත..

කාලෙකින් දැක්ක ඔබට..

...................................

දවසක හවස් වරුවක යනවිට බසයේ...

ලැබුනා ඉඩක් ජනේලයක් ලඟ රථයේ...

විඳිමින් අවට බලමින් යනවිට රිසියේ...

සුපුරුදු සුවඳිකින් හදවත ඉපිල ගියේ...

යන්තම් වියපත්ය ඇස් මත දෙනෙතක්ය...

උඩුකර බැන්ඳ කෙස් මිට යන්තම් සුදුය...

ඇස්යට කළුය කම්මුල් දෙක වියපත්ය...

එනමුත් සුවඳ එකමය වෙනසක් නැතිය...

විසිවසරකුත් තව මාසයකුත් ගෙවිලා...

අන්තිම දිනට පසු නැත තවමත් මම දැකලා...

කරළට ගෙතු කෙස් මිට දැන් නම් හැළිලා...

එනමුදු සුවඳ තවමත් ඇත හද රැඳිලා..

ලඟ උන් ලඳ දිහා එක එල්ලෙම නොබලා..

හිමිහිට ඇස් කොනින් බැලුවා නොම හැරිලා...

අඩකව නලළ ඇස් කොන් අග නතර වෙලා...

නොදැනිම දෑස තෙමුනා ඔබ මතක් වෙලා...

සුන්දර සුකුමාල වත අද වැරහැළිය...

දියණිය උකුලේ උකුලේ ලොකු දුව ලඟ හිටගෙනය...

වයසට වඩා ඇය වියපත් වුනු හැඩය...

මාතින් වුනි ද වරදක් මට නම් සැකය...

ලොකු දුව හරි උසයි අම්මගේ කරට වඩා..

මගේ හිත පොඩි වැඩියි හිත උණුහුමට වඩා...

දොඩනට සිතත් ඔබ හා ඉන්නෙමි නොදොඩා...

දැන් අපි ගොඩක් වයසයි ඉස්සරට වඩා..

පොඩි දුව උකුලේ උන් පපුවට තුරුල් වෙලා...

ඉස්සර නුඹේ වත ඇය හට උරුම වෙලා...

නින්ඳත් නොනින්දක හිටි ඇය දෙනෙත වසා..

නුඹ මා අසල වැතිර උන් දින යලි මෙනෙහි කලා..

ඊලඟ නැවතුමෙන් ඈ බැස යන්නට හදනා..

මොහොතක හදවතින් යලි පැනයක් අසනා..

කරමුද කථා නොකරම් දැයි නොම හැඟෙනා...

යට ගිය ප්‍රේමයට අවසන් තිත තියනා..

දැන් ඇය ළඳක් ඇය වෙන කෙනෙකුට හිමිය...

ඇය ගැන පසුතැවෙනු කිම ඇය හට හිමි සැපය...

දරැවන් බලාගෙන යහතිනු ඉනු මැනය...

සුසුමක් හෙලා වැසුවෙමි මම ජනේලය....

නොදුටු අඩ..

 (ඡායාරෑප අයිතිය ෂෙහාන් ගුනසේකර)

අතක් උස්සලා ගැහැව්වත් මම..
අරන් කුළු පොළු දිගුකරන්..
හිතුවේ නැහැ නුඹ හට පෙළන්නට..
ඇසට කඳුලක් එක්කරන්..
මටත් ඉන්නව දුවෙක් නුඹ වගේ..
මගේ දුව මට රත්තරං..
හිතක් තියනව දන්නවද මට..
කාකි නිල ඇඳුමට යටින්..

ලොක්කා කියනවා "පලා පිය ඔළු"..
මුන්ගේ "ලොකු උණ" බහින්න..
නොකෙරුවොත් මම උන්ගේ හැටියට..
වෙන්නේ කරදර විඳින්න...
හවස් වෙනකොට උන්ගේ පාටියේ..
වේටර්ගේ වැඩ කරන්න..
"බයිට්" ඇද ඇද "ඩ්‍රින්ක්ස්" වක්කර..
උන්ට කට රස කරන්න..

නිවාඩුත් නැති වැඩත් අඩු නැති..
පොලිස් වැඩ වල හිරවෙලා..
මාත් මගේ කෙස් හැලිලා යනකං මුංගේ..
විදියට වැඩ කලා..
තවත් අවුරුදු දෙක තුනයි මට..
යන්න මේකෙන් ගැලවිලා..
නොකෙරුවොත් මුන් කියන විදියට..
"පැන්සමට" යයි කෙලවිලා..

ගමෙන් ඇවිදින් කොළඹ රස්නෙට...
පාරවල් වල ඇවිදලා..
මහපොලේ සොච්චචමත් අරගෙන..
වේල දෙක මග හරවලා..
කොහු මෙට්ටේ උඩ කීන් සද්දෙට..
කෑගහන උන් එළවලා...
මමත් දන්නවා විඳින දහදුක..
ඉගෙන ගන්නට වෙහෙසිලා..

උඹලා ඉල්ලුවේ  "ලේ" නොවේ දුව...
ඉගෙන ගන්නට නිදහස...
මුන්ට ඒ ගැන කිසි වගක් නැහැ...
උන්ගේ බලයේ ඝනකම...
මගේ දුවටත් යන්න පාරක්..
හදන්නට මම ලඟදීම..
මේක ගලවලා එන්න හිතනවා..
මැරෙමු අපි මුන් මත්තෙම..

අන්තිමවතාව...

සිගරට් බොන්නෙපා ඔය හැටි....
පපුව පිච්චෙයි....
ගිණිගන්න තැනක..
තව මොනවා පිච්චෙන්නද...
බොන්නෙපා ඔය හැටි...
විඳවලා මැරෙන්න වෙයි...
විඳවමින් ජීවත් වෙනවට වැඩිය...
මැරෙන එක සැප නැද්ද...
ඇයි මැරෙන්නම හදන්නේ...
වටිනාකමක් නැති තැන...
ජීවිතයක් තියනවද....
මට ආසයි අන්තිම පාරට මුන බලන්න....
එපා.. එපා...
ඒ ඇයි....
එතකොට මට...
මැරෙන්න හිතෙනෙකක් නැහැ...

උක්කුංට ලියමනක්.....

මගේ බ්ලොගේ කියවන බොහෝ දෙනෙක්ට මතකයි නේ “උක්කුං“ ගැන... ඔව් අර ගෑණු නාන තැන හිටපු “උක්කුං“ තමා... කොහොමෙන් කොහොම හරි මේ ගොයියා පෙළවහකුත් කරගත්තා කියමුකෝ.. උක්කුං ගේ පවුල උනේ සඳා.. ඒත් වැඩි කාලයක් පවුල් කන්න ලැබුනේ නැහැ.. සඳාට ඩුබායි යන්න සිද්ධ උනා...  පස්සෙන් පහු ආදර ගණුදෙනුව සිද්ධවුනේ තැපෑලෙන්... උක්කුං වගේම සඳාත් කවියට දස්ස නිසාම මෙයාලාගේ ලියුම් බොහොම රසවත් උනා... 

දැකගන්නට නැති නිසා කලකින් සුදු මුණ...

නිදි නැති කලට මම දකිනවා පෙම් හීන...

තනිවී නිදන නුඹ මට නොපෙනෙන මාන...

අමාවකය මහිතට කෝ හඳ පාන..

ඉන්නට බදා නුඹේ වත උණුහුමට ලයේ...

මහ ලොකු හිතක් මගේ ගාවත් තවම තියේ...

එන්නට හැකි උනොත් මහ රෑ දොලොස් පැයේ..

එනවා නේද ඇවිදිමු අපි අරාබියේ...

තනිවම නිදන නුඹ දැක ඇවිලි සෝක..

සිතමින් හීන දකිනෙමි මම හැම රෑක...

දවසක් ඇවිත් හීනෙන් කළුවර දාක...

මොහොතක් නුඹේ ලඟින් ඇල වුවා මා ද..

උණුසුම් හාදුවක් දෙතොලට දොතොල තියා...

දෙන්නම් තුරුලු කරගෙන මම දෙනෙත පියා...

සීතල හදවතට උණුහුම ගෙනෙන ඔයා...

හිරවී තදකරන් ඉමි මම ඉඩ නොතියා....

සිහිනෙන් මගේ නම කීවා මට ඇසුනා...

මදහස පිපී දෙතොලේ මතු වනු දුටුවා..

නොදැනිම වගේ නෙතඟට කඳුලක් ආවා..

දිලිසෙන පිණි බිඳක් නුඹේ වත මත පිපුනා...

තිසරැන් පොඩි කරන් පොට්ටුව මිරිකන්න...

දෙතනේ උණුහුමේ සැනසුම විඳගන්න...

යන්තම් කණ විකා ලාවට රිද්දන්න...

ආසයි සොඳුරියේ නුඹ  මත සැතපෙන්න...

දෙතොලට දෙතොල තද වෙන ඒ සොඳුරු පැයේ...

වැසෙනා දෙනෙත් තුල නුඹ ගේ රුවම මැවේ...

තව තව තුරුලු වෙමි ලොම් පිරි නුඹේ පපුවේ...

මට ඉඩ දෙන්න ආදර සිත තෙමෙයි මෙහේ...

යංතං මොදු වෙනකොට නුඹේ සෙනෙහේ ලඟ...

තෙමනවා ඉවුරු දන්නවා පෙම් අමා ගඟ..

එය අම රසකි දැනුනේ මට දිවේ අග...

එන්නට හිතයි දැන්මම ලත නොවී මග...

මෝරන පපුව නුඹේ දෙතොලම ඉල්ලනවා...

පොඩිකර මතක්කර මෙට්ටෙට තදවෙනවා...

තද වෙන මොට්ටු හිමි හිමිහිට උල්වෙනවා..

“උක්කුං“ ආවොතින් මම “කුක්කුං“ දෙනවා...

වටකුරු දෙතන දෑතට ගෙන එකට බදා...

පෙම් රස වින්ඳ හැටි මතකෙට නැගේ එදා...

පන්සල් පොලේ හඳපානේ තදින් බදා...

උන් හැටි මතක් වෙනකොට මට දුකයි “සඳා“...

රසවිල ඈත් කර ගිණියම් ඇඟිලි වලින්...

යන්තම් මිරිකලා මදටිය ඇටය හිමින්...

නුඹ කලේ වැඩේ “අම්මෝ“ හැම දෙනට හොරෙන්...

තව කොයි කලක් ඉවසන්නද මන්දා ඉතිං...

ඇත්තයි “සඳෝ“ උඹ හැම වැඩදම දස්සී...

මම වහුපැටියා වගෙයි නුඹ එළ වැස්සී...

ඹබාගෙන මුන හිටියට මම ඉස්සි...

උඹ රස වුනේ හරියට වාගෙයි පිස්සී...

අනේ රත්තරනේ මට යන්න වෙනෝ...... 

අපේ “බාබා“ ඇහැරිලා....

ආයිත් ලියන්නම්... 

හරිය.....

(කථාව ඉවර නැහැ)

අම්මා ගත්ත ආදර යතුර.... (The online love..)

බොහොම අමාරුවෙන් වෙලාවක් හොයගත්තේ ඈ හමුවෙන්න.... අපේ අපේම ලොකෙකට යන්න.... දුර නිසා ලැබෙන වෙලාවල් බොහොම අඩුයි... එයා එකතැනක, මම තව තැනක.... ලැබුනු මොහොතත් උදුරගන්න තරම් එයාගේ අම්ම ක්‍රෑර (ෘ දෙකයි) උනා.... ඒ ගැන මගේ හිතේ මැවිච්ච දුක කවි කරන්න හිතුවා... මේවා දුකට කියවෙන කවි....

පෙම්මබර හදක් ලඟ උපදින ආල හැඟුම්..
වලකනු කෙලෙස හද උපදින අනඟ රැඟුම්...

ලංවී තොදොල් බස් තෙපලා කනට හොරෙන්...
කන් පෙති තද කරමි නොරි දෙන සෙලට සෙමින්...

ආලය සිතේ මොරන විට නොඉඳ දුරින්...
දුවගෙන ඇවිත් තුරැළු වෙන්න බැරි ද ඉතිං...
ලංකර දෙතොල් උණුහුම දෙතොලඟට තදින්...
ගුලි වී වෙලී ඉමු අපි නොගැලවෙන ලෙසින්...

මෝරණ කලට හිත යට ආලේ තදට...
බණ්ඩක්කා මොරණවා වැනි යලට....
ලංකොට තුරුළු කොට ඉන්නට බැරි පවට...
දුන්නේ වැඩිය ලං වෙන්නට දකුනතට...

දෙන්නට පපුව සතපා නෙක හංස රැඟූම්....
ලංවෙමු තුරුල්ලට ගෙන හද තුල ආල රඟුම්...
පාදා තුරුණු ළැම රඟදෙන රුහිරු පෙමන්..
එනවා ලඟදී දකිනට මුදු හංස රෑඟුම්...

දනවා හදවටත රස පිරි හැඟුම් ලයේ...
නුඹ ගැන හදේ පිරි ආලය දැඩිව තියේ...
ඉන්නට තුරුළු වී දවසක නිසල රැයේ...
සිත තුල කිව නොහැ කි තව තව දේ ද තියේ...

ගලවා සිරව ඇති තිසරුන් හනික අතින්...
ලෙලවා දෙකොන ඈතට ගෙන මළවිසරින්..
හිදුවා දෙපා පාදා අඩ සඳ මැනැසින්...
විඳිනට හිතයි රස විල හිත ඇවැසි ලෙසින්...

අඬ සඳ වගේ බාගෙට නැමි රස ගුල්ල...
ඇතැඟිල්ලට දැනෙන අම රස මසැවිලල්...
තෙත බරි ගතිය මතු වෙන කොට සැනසිල්ල...
කවදා මෙල්ල කර ගතහැකි වෙද දඟමල්ල...

 

දිව අග කොනට රස මසවුල්ලක් වැන්න....
අම රහ කිසිම දින නැහැ මට ලතැවිල්ල...
දෙතොලට දෙපස තෙත වුනි නම් නොම පල්ල...
ඇත්තට මැවේ ඔබ හා එක් වුනු කල්ල...

පුන් සඳ වගේ වටකුරු වට හොඳින් සැදු...
හාවා අයින් කර මැද්දට රවුම් යෙදු...
පිවිතුරු ගතිය දෑතට අසු නොවෙන බදු...
පුන් පියයුරට ලොබ නොබඳුනු කෙලස සුදු....

ගොමු ගොමු හඬට කන් දෙනු මිස නොම බඹරා...
තන් කල් බලා පැණි ගොමුවට මුව අතුරා...
රස තැන් බලා ඉව කර පැණි බොනු ඉඳුරා...
මම වෙමි නොවෙඳ නුඹේ හිත ගත් වල් බඹරා...

කවි සිත පුරා නුඹ හොල්මන් කරන විට...
පෙම් කවි අමා රස දහරක් ගලනකොට....
ගොනු කොට අකුරකට පෙන්වනු ලෙස එවිට...
වෙන මොන අනාවැකි කියනුද බැඳී පෙමට...

කවිකම ගන්නේ හද තුල රිද්මයට....
මම කවියෙකු නොවේ බැඳි පෙම නැතිනම් නුඹට...
හදවත පලා පෙරලා දුන්නත් අතට....
නුඹ පෙම තරම් නැහැ වටිනා දෙයක් මට...

කවිකම කලාවකි මම නිති ගරු කරන...
මැවෙනා සිත්තමකි පින්සලකින් අඳින...
සුන්දර රටා හැඩ තල එකිනෙක රැගෙන...
ගලපනු කෙලෙස කවියෙකු නොමවී ම වෙන..

සොඳුරුම සිත්තමක් ලෙස නුඹ සොඳුරුය මැණිකේ...
නුඹේ හිත මගේ හදවත් ගත්තා හනිකේ...
හදවත තරම් නුඹේ ලස්සන වෙන මොනකේ...
නැහැ මට කෙනෙක් හමුඋනේ නම් මයේ මැණිකේ...

දැල්වී පහන් වෙන වැටියක් ගෙන නෙතසිතින...
දැල්වෙනු වලක්වා නවතාලනු අතින....

අම්මා ඇවිත් නම් නොම යාහැකි කෙලෙස...

එහෙනම් ගිහින් හෙට දල් වනු හැකි ලෙසින

තුත්තුරි ගහත් ගස් වෙන කල් මේ ලෝකේ...
තටු නැති ගසකි නුඹ මට මේ තුන් ලෝකේ...
ලඟ නැති පවට හදවත නැගෙනා සොකේ...
ඉවසා දරා ඉමි නොලැඹුන පෙම් සෝකේ...

උදා වුනු හෝ වෙන්න තියන සිංහල දෙමළ අළුත් අවුරුද්ද සුභම සුභ එක්ක වේවා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරන්නම්... මගේ හිතවත් සහෝදර සහෝදරියෝ සියළුම දෙනාට...!!!

හැට්ටේ අස්සේ දිවිය ලොකේ.....(අඳින්න කලින් කියවන්න)

නිවාඩු දවසේ හවස් වරුවේ එළියට බැසසේ සති දෙකක් තිස්සේ ගොඩ වෙලා තියන රෙදි ටික හෝදගන්න කියලා හිතාගෙන.. මේ රටවල් වල ඉතිං අපේ රටේ වගේ රෙදි ටික අරගෙන ලිඳට යන්න කියලැයි... රෙදි ටිකත් මල්ලක ඔබාගොන ගියා රෙදි හෝදන මැසින් තියන කඩේකට... රෙදි ටික හේදෙන්න දාලා වයර් කෑලි දෙකත් කනේ ගහගෙන සිංදුවක් අහගෙන ඉන්නකොට දැක්ක සිද්ධියෙන් ඇගේ මයිල් “ස්මයිල්“ උනා.... කොච්චර උනත් නාරි දේහයක හැඩ දකින කොට තව්සන්ගෙත දැහැන් බිඳෙනවාලුනේ... සිංදුව අහනවා වගේ මමත් ඔය පැත්තට ඇහැ තියාගෙන උන්න ඉතිං.. නොමිලේ බලන්න ලැබෙන දර්ශනේ නොබලා කොහොමද.... මේ නාරි දේහය ගැන නම් කොය් තරම් කථා කරන්න පුලුවන්ද....

ඉස්සර නම් අපේ ගම් වල නාරි දේහ ලක්ෂණ බලාගන්න ඔන් උනොත් කරන්න තියෙන් හවස් වරුවේ වැව පැත්තට යන එක විතරනේ... කුඹුක් ගහක් උඩ ඉඳගෙන ඔය ඔන කරන හැටියට ඕන කරන දේහ ලක්ෂණ බලාගනන එක ඒ හැටි අමාරුවක් නෙමෙයි... ඔය වගේ දෙයක් බලන්න ගිහින් අපේ ගමේ උක්කුංට වෙච්ච සිද්ධියත් මම මීට කලින් ලිව්වා කියනව ඔයාලට මතක ඇතිනේ.... එහෙම මතකයක් නැත්නම් මේන්න මේ ගෑණු නාන තොටුපල කියන පොස්ටුව බැළුවොත් ඒ අත්දැකීමක් විඳින්න පුලුවන් වේවි....

ඉස්සර එහෙම උනත් අද මේ ක්‍රෙමේ ටිකක් වෙනස් වෙලානේ.. දැන් ගෑණු නාන්නේ දිය රෙදි ඇඳගෙන නෙමෙයි නේ.... ඉස්සර නම් ඔය දිය රෙද්ද ඇඟට ඇළුනාම කොයි තරම් නම් සුන්දරද... හවස් වරුවක ඉර බැහැගෙන යන කොට දිය රෙද්ද ඇඳපු ගෑණු රැපයක්, එක්ක වැව කොනෙන් බහින ඉර කොච්චර ලස්සනද.... දැන් ගෑණු වැවක බැස්සත් බහින්නේ කොට කලිසමයි ටී ෂර්ට් එකයි පිටින්නේ.. ඒ මදිවට ඒක යටට තව බෙසියර් එකකුත් අඳිනවනේ.... මේ ලඟදිත් අපේ කට්ටියක් වැවක බැහැලා දියබුං ගැහැවේ ඔයාකාරෙන් කියලා තමයි ආරංචිය... කොහොම උනත් අද කාලේ කොල්ලන්ට නම් ඔය ගෑණු රෑපේ දේහ ලක්ෂණ බලන්න හම්බෙන ඉඩ ප්‍රස්ථාව බොහොම අඩු වෙලා.... අනිත් අතින් ගමේ ගෙවල් වලත් දැන් ලිං වල නාන්නෙත් නැහැ නෙවැ... ඒකත් නානකාමරේ අස්සට වැදිලා හෙළුවෙන් නාගන්නවා..... ඒ නිසාද මන්දා දැන් දැන් මේ බොහොමයක් ගෑණු උදවිය නාන්න අඳින ඇදුම් වගේ ඒවා ඇඳගෙන පාරවල් වල යන්නෙත්... එහෙම යන අවස්ථාවල දී ඒවාට ඇහැ ඇඳිලා යන එක නම් නවත්න්න පුලුවන් කමක් නැහැ.... අඳින්න හොඳ නම් බැළුවට මක් වෙනවද.....

කොහොම කොහොම උනත් ඔය නිරුවත කියන මාතෘකාව වගේම අඩනිරුවතත් බොහෝ දෙනෙක් දකින්න කැමතියි. අඩනිරුවත කියන එක බොහෝම ආශ්වාදජනක දෙයක් හැටියටයි මම දකින්නේ.... නමුත් මේ බැලීමේ හෝ පෙන්නීමේ සිමාවල් දැන ගැනීම බොහොම වැදගත්.... ජීවිත කාලේ, විශේෂයෙන්ම තරුණ කාලේ මේ අඩනිරුවත බොහොම ආදරෙයි... අපි උසස් පෙල කරන කාලේ ඔය පන්තිවල දී පේන කකුල්.. බස් එකේ යනකොට දකින බෝක්කු හිටගෙන යනකොට පේන කවුළු දිහා හොරැහින් බලලා තෘප්තියක් ලබනවා... මතකනේ අර බෝක්කු ගැන ලියපු පෝස්ටුව......

ඒ වගේම තමයි සාරියත්.... විශේෂ්යෙන්ම උසස් පෙළ කරන කාලේ තරැණ ඉස්කෝලේ ටීචලට ඇහැ දාන ශිෂ්‍යයෝ කොයි තරම් ඉන්නවද... මට මතක හැටියට අපේ පන්තියේ හිටපු 30 දෙනාම පන්ති කාමරේ ඉන්න එකම කාල පරිච්ඡේදය තමයි අර මම දවසල් ලියපු පට්ට ටීචර් වගේ වෙන ටීචර් කෙනෙක් උගන්නන්නන වෙලාව.... ඔය වගේ එක එක වයස් කාණ්ඩවලදී අපි නිරුවතට අඩ නිරුවතට ආදරේ කරනවා.....

නමුත් එය සමහර ගෑණු උදවිය අඳින ඇඳුම් එක්ක ගත්තාම දිය රෙද්දෙන් පේන නාරි දේහය කොයි තරම් ලස්සනද කියලා හිතෙනවා......සමහර බැංකුවල, කන්තෝරු වල ඇපි දැකලා තියනවා නේ ගෑණු උදවිය වාඩි වෙච්ච වෙලාවේ ඉඳලා බලන්නේ රෙද්ද හදාගන්න.. නැවෙන්නේ බෙල්ල අල්ලගෙන... කව්රුහරි ලඟින් ගියොත් බෙල්ල අල්ලගන්නවා... වාඩි වෙලා ඉන්නකොට එක්කෝ කොට්ටයක් තියාගන්නව.. එහෙම නැත්නම් බෑග් එකක් උන්ඩිකරගන්නවා කකුල් දෙක මැද්දට.... ඕක ඔච්චර කඔරන්න දෙයක් නැහැ නේ.. හරි ඇඳුමක් ඇඳගෙන ආවානම්.... නැවෙනකොට, වාඩි වෙනකොට ඔව්වා එළියට එනවා නම් මොන මගුලකට එහෙම ඇඳුම් ඇඳගෙන පාරේ යන්නේ...?

මම දැකලා තියනවා සමහර බැංකුවල තරුණ ළමයිනට සල්ලි ගනන් කරන්න වත්... සල්ලි ටික ගන්න ලාච්චුව අරින්වත් විදියක් නැහැ.... දෙලොවක් අතර එළියට පනියි කියලා.... එහෙමත් නැත්නම්  “කැටේ“  එළියට එයි කියලා... එහෙම වෙලාවට එතන ඉන්න උදවියත් අපහුතාවට පත්වෙනවා කියලා මේ උදවියට හිතන්න තරම් මොලයක් නැද්ද කියලාත් හිතෙනවා.... තමුන් දන්නවා නම් තමන් ඇඳගෙන යන ඇඳුමෙන් තමන්ගේ විළි හරියට වැහෙන්නේ නැහැ මොන විලාසිතාව උනත් නොඇඳ ඉන්න එක තමයි හොඳ.... දැන් කියන්න එපා “ගෑණු මොනව ඇන්ඳත් මොකද, ඕක දිහා නොබලා හිටියානම් ඉවරයිනේ“ කියලා.... ඔය නොබලා ඉන්නවා කියන සංකල්පය ආවොත් මේ ලෝකේ පැවැත්ම එහෙම්පිටින්ම වෙනස් වෙනවා... දැනටත් පිරිමි පිරිමින්ටත්, ගැහැණු ගැහැණ කෙරෙහිත් ආකර්ෂණය වෙන්න පටන් අරගෙන තියෙන්නේ... ඔය විරුද්ධ ලිංගිකයන් කෙරෙහි තියන ආකර්ෂණය මත තමයි මේ ලෝකේ පැවැත්ම තීරණය වෙලා තියෙන්ත් ලොකේ මේ තරම් කාලයක් පැවතගෙන ආවෙත්.... ඔය නොබලා ඉන්න සංකල්පය තුල පිරිමි සහ ගෑණු ඔය නිරුවත සහ ආකර්ෂණය ගැන මම කාලෙකට කලින් ලිව්ව “නිරුවත සහ අහවල් එක“ කියන ලිපියෙනුත් කථා කලානේ.....

කොහොමෙන් කොහොමෙන් හරි වටේ ගියා ඇති දැන්.... මම දැක්ක ගෑණු මනුස්සා නම් ඔය කියන ජාතියේ කෙනෙක් නෙමෙයි... එයා ඇන්ඳ ඇදුම එයාටත් නොවටිනා ගානට තමයි එහා හැසුරුනේ.... මමත් ඉටිපන්දන් හඳුන්කූරූ කන එකෙක් නෙමෙයි නේ... ඒ දරුවා හැරෙන පෙරළෙන පැත්තට මටත් අපුරු සිතිවිලි පහලා වෙනවා....

ඇඳගෙන හැට්ටයක් ඇත් නැති සුදු පාට....
කපලා පපුව දෙලොවක් අතරට වන්ට....
නැවිලා දෙකට යනකොට රෙදි ටික ගන්ට....
පැනලා දෙකම එළියට ගැට පුපුරන්ට....

නොබලා අහකා බැළුවත් බැහැ ඉවසන්ට...
කැරකුනි බෙල්ල කුමකට ලැජ්ජා වන්ට....
නැවෙනවා වැනෙනවා තව බැහැ ඉවසන්ට...
අනේ දෙවියනේ රෙදි තව තව වැඩි වෙන්ට...

අරගෙන දෑත අතරට රෙදි ගසනයුරු....

වනන වනන තාලෙට හෙල්ලෙන අයුරූ...

හිතාගන්න බැරි තරමට එය සොඳුරූ....

හිතා ගනු කෙලස මෙය මැව්වේ කවුරූ....

කළු පටි තන පටය හිරගෙන සුදු ඇඟට....
උඩුකය වසා පැතිරුණු ඇඳුමෙන් හිරට...

කළු සුදු රටා මැවෙනා කල අපුරුවට....

ඇස් ගෙඩි කඩා වැටුනා දෑසින් බිමට...

නැවිලා ගත්ත රෙදි ටික ඇතුලට දාලා....

වාඩි උනා ඇය දණ දෙක බිම ඇනලා...
නොදැනිම ඇගේ ජ...ය එළියට පැනලා....

වට්ටක්කා ගෙඩිය මැද්දෙන් ඇත බෙදිලා....

හිරඋන කලිසමට තද උන මුට්ටුව....
මැද්දෙන බෙදුන ඇතුලට ගිය පුට්ටුව...
යන එන හැමගේ ඇස් ඒ ගැන විමසිලිව...
නොබලන බලන හැමටම රස ගෙනේ තව....

තව තව නැවෙනකොට ගුල එළියට එනවා...
හුඹහා හොය හොයා නාගයා දඟලනවා...
ඇස් දෙක වසා ගෙන හැම දේ ඉවසනවා...
හිටපන් ගෙදර ගිය හැටියෙම සලකනවා...

කවිහිත නිසා මේ හැම දේ ඉවසනවා...
මතුවෙන හැඟුම් කවි පද වල ගොනු වෙනවා...
දකුනත හුරුවේ වටිනාකම වැඩි වෙනවා
“අම්මපා නෝනේ“ නැත්තන් මම දැන් එනවා....

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ඔන්න කොහොමන් කොහොමෙන් හරි 150 වැනි පොස්ට් එකත් ලිව්වා..... ඇත්තටම මේක පටන් ගත්තේ මෙච්චර දුර යන්න නෙමෙයි.. නමුත් ඔයාලාගෙන් ලැබුන ශක්තිය..ධෛරය්‍ය නිසා තමයි මෙච්චර දුරක් ආවේ.... ඔයාලාගේ ඇගයීම අදහස් ගොඩක් වටිනවා.. යමක් ලියලා ඒ දේ මෙච්චර පිරිසක් කියනවා කියලා හිතන කොට ලැබෙන සතුට කියලා නිමකරන්න බැහැ....
පහුගිය දවස් වල ටිකක් ලිවිල්ල ටිකක් නතර වෙලා තිබුනත් විටෙන් විට ඇවිත් ලියපු පොස්ට් කියවලා.. ඒවා ගැන ඔයාලා දක්වලා තියන අදහස් කියවලා ලොකු සතුටක් ලබනවා.... කවදාක හරි බ්ලොග් ලිවිල්ල නතර උනත් යම් කාලෙක බලලා සතුටු වෙන්න දෙයක් ඉතිරි වෙලා තියනවා නේද කියලා ඒ වෙලාවට හිතෙනවා
මේ කාලේ ඇතුලත ගුණ දොස් හොඳ නරක වගේම විවිධ අවස්ථාවලදී මතවාදීව තර්ක කරපු ඒ වගේම ඇනෝලා වශයෙන් ඇවිත් ප්‍රහාර එල්ල කරපු හැමෝටම බොහොම ස්තූතියි.....
පාඨකයෝ තමයි බ්ලොග් රචකයන්ගේ ශක්තිය.... ඔවුන් නිසා තමයි ලියන්නෝ තව තවත් ලියන්න පෙළඹෙන්නේ.....
නැවතත් බොහොම ස්තූතියි ඔයාලා හැමෝටම.....

ඇබිත්තියාගේ කයිය.....

පන්සල් වැටේ වැට මුල්ලේ ගේක සිටි...

කොළු පැටියෙක් පන්සල අත්දැක්ක හැටී...

කවිකර කියන්න්ට සිතුනිය වින්ඳ හැටී....

අත්දුටු දෙයම වෙයි නැහැ වෙන ගොතනු හැටී....

වැලිපිල්ලේ ඉඳගෙන ලිව්වා අකුරු..

බුද්ධගජ්ජේ කට පාඩම් කල අයුරූ...

සකස්කඩේ කොලපත් මත කර ඇතුරූ..

තාමත් මතකෙට නැගේ පාඩම් කල අකුරූ...

උදේ දානේ කිරිබත් හරි මියුර....

දවාලේ ලැබුනා මීකිරි රස ගෙන මසුර....

තුන්දොස් නසා නිවනා ලෙස දුක සසර...

නිරතුරු ලැබුනි පන්සල තුල මන ඇසුර...

පන්සල් පාළුවෙක් විය රුඳි පන්සල තුල නිතර....

එය තුල නොවුනි දවසම නැහැ වෙන පිට ඇසුර....

ලොකු නම ලඟම නිරතුරු බුදු ගුන ඇසුර...

ඇතිවුනි හිතක් යන්නට හැරදා සසර.....

ලොකු උපාසිකා තැන හිමි නම වෙත ලැබැඳී..

නිරතුරු ලඟට විත් සැප දුක ගැන අසතී....

විටකදී ‍“ලොකු“ නමගේ හිස ගෙන “තඩි“ බලතී...

සිදුවෙන අමුතු දේ ගැන සිත නිති පෙලතී...

කොළුවෝ මෙහෙට වර ලග කඩයට පලයන්....

“සිගරට්“ දෙකක් අරගෙන දුවගෙනම වරෙන්...

ඇහැවොත් තාත්තට කියලා උඹ කියහන්....

වෙන දේ නොකියා උඹ විගහින් ගිහින් වරෙන්....

ලොකු නම කියන දේ නොකරා ඉනු කොහොම...

“සිගරට්“ ගෙන ආමී කාටත් නොදැනීම....

උඹ හොඳ එකා කාපන් අළුවා එහෙම....

කට වහගෙන ඉඳින් මේ ගැන නොදොඩාම....

වෙසඟට පොසොන් ඇසලට හා නිකිණියට....

පන්සල පිරිලා සැදැහැවතුන් ඇත එමට....

නැහැ කිසි විවේකය ඇරයුම දානයට...

පන්සල තුලම ගත විය දින ගත විය හැම දෙයට....

හවසට සැතපෙන කලට ලොකු නම ආවාසේ....

කොළුවෝ මෙහේ වරෙන් මගේ නම ඇසුනා සේ....

ඇයි හාමුදුරුවනේ මේ කවදා නැති සේ...

ඇතුලට අවිත් ඉඳගන් ඇඳ උඩ රිසිසේ....

ලොකු හාමුදුරුවෝ  මා අසලම සැතපීලා....

මගේ ඇඟ වටා හිමිහිට දකුනත යවලා....

තුරුළුට ගත්තේ මා ඇඟ යයි කිලිපොවලා...

ඇයි ලොකු සාධු මේ මොකදෑ සිටි අසලා....

මා අරගෙන තුරුල්ලට සාධු ලඟට කර....

මගේ බඳ වටා දෑත් යවා ලඟට කර...

මට හරි කිතියි ඉන්නකො මේ දේ නොකර...

වහගෙන හිටින් කට නොමයන්නට කර දඹර....

ලොකු සාධුගේ අත මගේ ඇඟ තුල දිව්වේ....

සාධු මොකද මගේ “ජුන්ඩා“ අත ගැව්වේ....

කොල්ලෝ ඔහොම හිටු ඉඳගෙන ඔහු කිව්වේ...

සාධුගේ කට සැරට නැහැ මම මොකවත් කිව්වේ...

අල්ලා කොන අගට හොල්ලන කොට කිතිය...

නොදැනෙන නමුත් කිසිවත් එය හරි ගතිය...

ඉවසාගන්න බැරි තැන මම මේ කිතිය...

පැන්නා අනිත් පැත්තට ගෙන හිත හයිය....

ඇයි පොඩි දරුවෝ මේ හැටියට දඟලන්නේ...

මොකට ද අනේ ඔය හැටි ලැජ්ජා වන්නේ....

මේ ගැන ගිහින් කිසිවෙතු හට නොකියන්නේ...

බුදු සාධු තරහා වෙයි එය මතකෙට ගන්නේ....

කියලා ලොකු සාධු “ජුන්ඩා“ අතගාලා....

යන්නට කිව්වා මොනවද ගෙන පිහිදාලා....

ගිලන්පසට ඇති දේ ගැන රහ වැටිලා...

හිටියෙමි මුකුත් නොවුනා සේ කට වහලා....

(දැන් කියන්න එපා “මෙන්නෝ බුද්ධාගමට අපහාස කරනෝ“ කියලා)

ෆයිව් ඉන් වන්......

දෙකක් දාගත්තා රෑක......බුකියේ දැක්ක පිංතූරු සැට් එකකට මැවුනු කවි පෙලක්...... එන්නෙම මහ වලත්ත සිතුවිලි........උපරිම සංස්කරණයෙන් යුතුව වගකිමෙන් ලිව්වේ.... අහිතක් හිතන්න නෙමෙයි... දැක්ක දේ දැනුන විදිය කිව්වා කියලා හිතාගමු.... 

මඩ නෙමෙයි.....

විඳින්න.....

පොලොස් ගැට දැක...

නටයි දෙක තෙයි තක....

වනන විට රිය සක...

දණ්ඩ උල්වෙනවාට නොම සැක...

නෙක නෙක පෙනෙන තන....

පුම්බා දැනෙන අයුරින....

පොලොවට වැටෙන නොවැටෙන....

ගැට දෙල් ගෙඩි දෙකක් විලසින...

උස්සා ගෙල බඳින....

වැටකොළු නොවේ කිසිදින....

උස්සා ගසන තැන....

එල්ලේ උරහිසේ විගසින....

ගැට තන එකට ගැටී...

පෙන්නනා රැඟුම් හරි වටී....

කෝලකම් වලට රැවටී...

හිත නැහැ එක තැනක දැවටි..

කොත්තු රස ගෙනේයා...

තොත්තුවට හිත ගියේයා...

තනිව රස විඳියා...

කොල්ලා ගැන හිත ඊරිසියා....

සුසුදු දසන් පෙන්නායා...

අවර්ණා හිත පිනයා..

වහසි බස් නොදොඩායා...

ඇත්තමට ඇය හරි අගේයා...

නෙක නෙක රස ගෙනෙන....

රසමසවුළු ඇතත් හැම තැන...

හැටිටයට හිර උන...

තිසරු තරමට නැතේ රස වෙන....

නෙක නෙක පාට....

ඇඳුම් ඇඳ එක රෑට....

ගෙනන රස ඇහැට....

මලත් වෙන සැප කුමට....

දිව නහර පිනවන...

දෙතොල් පෙති මන කළඹන....

නොදකින මිස කුමන....

සැප ය සියෝලඟ නලියන...

නෙක නෙක බස තෙපලන...

හිනැහෙන කෝල අයුරින....

දන මන පුබුදු වන....

බිඳුනා දැහැන විගසින.....

ගැට පහකට හිරව....

මැදට වන්නනට මැදිව....

කෙලෙස් නැහැ මෙල්ලව....

කෙසේ මැඩ ඉනු මුල්ළුව...

තුම්මුල්ල හිර කොට....

අඳින ලද ඩෙනිමට....

හිර උනු දහංගැට....

අමතක කරනු කෙලෙසට....

ලියනු ඇති මනා....

තව තව දේද හිතෙනා....

කරමින් සංස්කරනා....

දැන් මෙය නවතන්න හිතුනා....

ලිව්වොත් තව තවත්....

වෙන්නේ මහ විපතක්.....

ඒ නිසා වී නොම දුක්ක....

නවතිමි මෙයින අඩසක්....

දන්නෝ දනිත්වා... නොදන්නේ උඩ බලා සිටිත්වා.....

ටිකක් හිනා වෙන්න සහ මධුසමය - අවසාන කොටස (මේක නම් අනිවාර්යෙන්ම 18 + )

 (ඡායාරෑපය අන්තර්ජාලයෙනි)

අද වැඩේ ඉවර කරන්න යන්නේ... ටිකක් දරැණු වැඩියිද මන්දා... පුලුවන් තරම් සැර අඩු කරලා සංස්කරණයෙන් පස්සේ තමයි මේක පල කරන්නේ....

අම්මපා, මගුල් හයනාවක අමු ගොරක..
මම දැන් දනිමි මතුවන බව පැණි වරක..
උදුරා තුවායද විසිකල විට දුරක..
දෑතින් වසාගත්තෙමි හනිකට අරක

කොටියෙක් වගේ ඔහු පැන මා වෙතට වහා..
ඔසවා මා යහනේ උඩුබෙලි අතට බහා...
තද කොට දෙඅත ගැලවී දෙවටොරට එහා..
හෙළුවා සිනා මුසු බැල්මක් මගේ අරක දිහා..

ඔහු දැන් සිටී ඇල පාරෙහි ඇඟිලි තියා...
විලි බිය දිය පහර නාහෙන් ඉහල ගියා..
ඕනෑ දෙයක් වේවා මින් පසුව කියා...
උඩබැලි අතට මම සිටියෙමි දෙනෙත පියා..

ඇඳ මත දිගා වී ඔය ලෙස සිටින සඳ..
සිරිමල්ගෙ ඇඟිලි දහයම වදින ලද
අයියෝ මගේ සැලකිය යුතු හරිය අද..
"සුකිරි" බනිස් ගෙඩියක් මෙන් පිපිනි හොඳ

ලංකොට මුවට මුව යලි මගේ දොතොල තලා..
ඉවසුම් නැති ගතිය හොඳ හැටි පහල වෙලා..
නැවතත් පහල දඬු අඬුවට දෙනෙත් හෙලා..
ඔහු මට නොසෑහෙන තරමට විහිළු කලා..

පොඩි එක්කෙනත් දැන් ටික ටික වැඩියි දඟේ..
කීකරු කමක් නැහැ දැන් ටික ටික වැදෙයි ඇඟේ..
සිහිවන විට දැනුත් ඇඟ හිරිවැටෙයි මගේ..
එනමුදු මමත් හිටියෙමි මට නෙමෙයි වගේ...

විසිකර දමා ඔහු ඇඳගෙන සිටි ඒවා..
හිමිහිට ටිකෙන් ටික මගේ ලඟටම ආවා..
වට්මටු කෙසෙල් හෝ මොනවා හරි මේවා..
ඔබටත් දිනෙක දැක ගත හැකි වෙයි ඒවා...

ඔහු දිග ඇදුනු විට උඩුබෙලි අතට හොඳේ..
වාඩි උනෙමි ඇස් ඇර මම පසෙක ඇඳේ..
මේ ආයුධය දෙස බලමින් සිටින සඳේ...
නුපුරුදු හැඟිම්ක ඇතිවිය ලපටි හදේ...

ඉස්සර සිසු නිවාසය තුල සිටින විට..
අඟලක් දෙකක් සැනසීමට ඇරපු යට..
ඉටිපන්දමින් අපි සැනසුනු මතකයට..
මොන බම්බුවක් දැයි මෙතැනදි සිතුනි මට..

ඊතලයක් බඳුය උඩ කෙළවර උල්ය...
මම හිතුවාට වැඩියෙන් එය සුවිසල්ය..
වනිතාවකට බැළු බැල්මට මනකල්ය..
ඊටත් වඩා අයියෝ මෙය සුවිසල්ය...

ඒ දෙස බලාගෙන නොවැසෙන ඇසිපිල්ලෙන්...
සිටියෙමි ටික වෙලාවක් සිත සැනසිල්ලෙන්..
ඔහු පැත්තකට ඇල වී මා උඩු ‍බැල්ලෙන්...
දෙන්නම විදුලි එළියේ දැන් හෙ‍ළුවැල්ලෙන්...

පැහැදිලි නිසා අද වෙන්නට යන හරිය..
පුදුමයි මට එපා රත්වුනු හැටි "තැටිය"..
පුපුරණ තරමටම එය දැන්  ඉවසනු බැරිය..
කිවයුතු යුතු නොමැත දැන් නම් දැනෙනා සුදිය..

පෙන්නා ඇතුල දිග හරිනා පරිදි පොත..
දෙකකුල් පලල් කොට ඔහු සතු කලෙමි ගත..
පොල් උල වදින විට නොකියන හරියේ තෙත..
ඇත්තයි එහෙම රසයක් තුන් ලොවෙහි නැත..

මගේ ඇඟ උඩට නැග ඇඟ පත හරි ගස්සා..
පහලට හෙලන ලද "මුල" ඉහලට උස්සා..
නොනැමී "පොඩි එකා" තෙල් ගතියට ලිස්සා..
කළවා දෙකට අතරින් පහලට බැස්සා...

කෙල්ලෙක්ගේ "පුවක්" කෙලියෙහි රසය බලා..
හරියට එවිට මම දෙකකුල් එකතු කලා..
වෙන පාරක ගියත් අතරට තුරැළු වෙලා..
මුළු සරුවාංගෙම යහවා හුඹුටු සොලා...

සිටි ඒ ලෙස ටිකක් අසු වී තුරුල්ලට..
දෙපසට වන පරිදි තද කොට උකුල් ඇට..
මාගේ කකුල් හොඳ හැටි පලල් කොට..
තද කෙරුවා "අරක" හිමිහිට ඇතුල කොට..

ඉවසා සිටිය මුත් මම මොහොතහිදි එම..
පලවන වරදට තදවන විට සිනිදු සම..
"අයියෝ" "ඌ" කියා හමුවද විටද ඉම..
ඇතිවන සුදිය හින්දා දැඟලුවෙමි මම..

ඉවසිය නොහැකි තැන බැස සෙනෙහස වැඩුව..
ඇඟ උඩ තබාගත්තෙමි මම අම පිඩුව..
ඔහු ඒ සමග උරමින් මගේ තණ පුඩුව..
දුන්නා මගේ අතට අර දඟලන බඩුව..

එය මගේ අතට දුන් අදහස සිතින් දැන..
ඔහුගේ ඇඟ උඩින් දෙකකුල් පටල පටල ගෙන..
සිහිවී මුලින් ඇතිවුන රස සුදිය ගැන...
අල්ලා තබා ගත්තෙමි එය නියම තැන..

මේ පොඩි එකා හිමි හිමිහිට ඇතුළු කොට..
තෙල් නදියට කෙළින් ටික ටික බහින කොට..
ගත සිත පිනා යයි සම් සම් නහර ඇට..
විස්තර කල නොහැක ඇතිවුනු ගතිය මට..

ඔහුගේ බඳ වටේ අත්දෙකම බැඳගෙන..
දත්පිරිමිටි කකා සිටියෙම් රසය විඳගෙන..
පිරිසිඳු චරිතයේ රැකි තිරය බිඳගෙන..
දැන්නම් "මෙය" ගියා වැට කඩුණ බිඳ ගෙන..

හරි කඩිසරය ඉන්පසුවට උක් දණ්ඩ...
හැමපාරම ලැබේ කෙලවරටම යන්ඩ..
ඉන්නට බැරි නිසා තව ඉවසං ඉන්ඩ...
හිර කෙරුවෙමි උකුල හොඳ හැටි තද වෙන්ඩ..

පහරක් වදින විට කෙළවරටම හැඩට..
පුදුමයි ඉබේ එසවෙන හැටි ගත උඩ‍ට..
උපමාවක් මෙන්න මින් මතුවන හඬ‍ට..
පොල් ගෙඩි කඩනවා මෙනි හරියට මඩට..

හයියෙන් පහර දෙන විට හොඳ හැටි ගස්සා...
මහා වැස්සක් සෙවල ලිඳ ඇතුලෙහි වැස්සා..
ඔහු නැවතුනා මීයා ගුලටම බැස්සා...
දේදුන්නක් විලස මම හිටියෙමි ඉඟ උස්සා...

ඇටමස් නහර තුල විදුලිය කෙටීගෙන...
වෙව්ලා දෙපියයුරු නොදැනිම නැටීගෙන..
දිය කඳ නගින විට හබලෙහි ගැටීගෙන...
මුලු සිරුම ගියා මගේ හිරි වැටීගෙන....

-------- ඔන්න අදින් ඉවරයි --------

උපුටාගනීමකි... කතෘ අඥාතය...